Zapiski kuchenne Peli

Nalewka świąteczna

2012-01-08T14:41:00.002+01:00

W świątecznym czasie doczekała się degustacji nalewka owocowa, zrobiona według przepisu Bei.

Na blogu zasygnalizowałam jej początek, a ostatnich czynności już nie opisywałam, czekając na moment próby (smakowej oczywiście).
Zaczynając od końca... - nalewka ma fantastyczny smak!!!
Cudowny delikatny zapach lata, daje nam dodatkowe doznania przy delektowaniu się jej smakiem.
Teraz tylko obawiam się, czy uda się to powtórzyć?

Zaczęłam od truskawek

jako drugie dodałam maliny

a potem w kolejności czereśnie, wiśnie (bez pestek) oraz jeżyny.
Nie wiem, dlaczego nie zrobiłam zdjęć wszystkich dodawanych owoców.
Zgodnie z sugestią Bei dałam mniej cukru, z myślą, że na końcu ewentualnie dosłodzę.
Ale nie było takiej potrzeby - jak dla mnie ilość cukru jako 1/3 wagi owoców jest wystarczająca.
Owoce i cukier ważyłam, ale już z rumem nie bawiłam się w miary aptekarskie.
Pierwsza porcja rumu była łatwa do uzyskania - wlałam tyle, zeby zakrył truskawki.
A następne porcje wlewałam metodą "chlupów" na oko.
Niestety, owoców pozostałych na dnie gąsiorka też nie zdążyłam sfotografować, bo zniknęły dość szybko.
Bardzo wszystkim smakowały...

Noworoczna sałatka warstwowa

2012-01-01T18:55:00.010+01:00

Znajomym, mniej znajomym i całkiem nieznanym czytelnikom mojego bloga

życzę w Nowym Roku 2012

samych pysznych kulinarnych sukcesów ...

Mój pierwszy wpis w pierwszym dniu nowym roku, czyli w Nowy Rok to oczywiście sałatka - w ramach kolejnej, krótkiej edycji Baru sałatkowego "Sylwestrowo i Noworocznie".

Miała to być sałatka jeszcze sylwestrowa, ale jakoś za bardzo się wczoraj relaksowałam własnym kruszonem pomarańczowym i w końcu sałatka dzisiaj doczekała się realizacji.
A jest to moja pierwsza przezroczysta sałatka warstwowa.
Od dawna już planowałam taką, ale ciągle sama o niej zapominałam.
A jak już się zrobi taką sałatkę pierwszy raz, to nie nie będzie to raz ostatni. Bo to dodatkowa zabawa kuchenna...

Sałatka warstwowa

Oczywiście ta sałatka najlepiej wygląda w przezroczystym naczyniu, a jakie to będą warstwy zależy wyłącznie od nas.
Oto moja kompozycja warstwowa (zaczynając od dolnej):
- seler z ananasem (odcedzony, pokrojony), lekko posolony i posypany pieprzem ziołowym, rozsmarowana cienka warstwa majonezu
- kukurydza z puszki, sól, pieprz, majonez
- wędlina pokrojona w kostkę, majonez
- ogórki kiszone obrane ze skórki
- biała część pora drobno pokrojona, sól, pieprz, majonez
i na samej górze - jajka ugotowane na twardo, pokrojone w drobna kostkę, sól, pieprz.

Sałatka z mandarynkami, oliwkami i serem feta

2011-12-17T19:00:00.013+01:00

Przyzwyczajenie jest druga naturą, jak mówi przysłowie.

A u mnie jest ono dość silne i z oporami przyjmuje nowe... - nowe smaki, poznawane w mocno dorosłej dorosłości.

Zdarza się również, że nie przyjmuje ich wcale.

Tak jest właśnie z oliwkami - nie lubię, ale co jakiś czas sprawdzam, czy może się coś zmieniło pod tym względem.

Tym razem dałam się namówić do kolejnego sprawdzenia "czy już lubię" przez Pannę Malwinnę, w ramach kolejnego współsałatkowania. Chociaż w pierwszym momencie zarzekałam się, że opuszczam ten składnik, albo zastąpię czymś innym. Jak już mam oliwki w potrawie, to pracowicie je wydłubuję i oddaję oliwkożercom.

Nasi rodzinni oliwkożercy są rodzaju męskiego (jak jeden mąż).

Począwszy od pradziadka, a skończywszy na dwuletnim prawnuczku - wszyscy panowie w rodzinie uwielbiają oliwki.

A damska część rodziny? - jakoś nie za bardzo...

Oto przepis podrzucony przez Malwinnę:

SAŁATKA Z MANDARYNKAMI, OLIWKAMI I SEREM FETA

Składniki (na 2 porcje):

2 garści ulubionej sałaty lub miksu sałat
60 g sera feta
80 g mandarynek z puszki, odsączonych z zalewy
12 czarnych oliwek
pół małej czerwonej cebulki
dressing: 2 łyżki octu balsamicznego, łyżka oliwy, pół łyżeczki cukru pudru, pół łyżeczki musztardy z całymi ziarnami gorczycy, sól, świeżo zmielony pieprz

Sałatę dokładnie myjemy, osuszamy, układamy w misce. Dodajemy mandarynki, czarne oliwki bez pestek. (ja pokroiłam w plasterki). Cebulkę obieramy, kroimy w drobną kostkę. Fetę kroimy w kostkę.

Przygotowujemy dressing- małą łyżeczką ucieramy oliwę z octem balsamicznym, dodajemy cukier puder i musztardę i dalej ucieramy, aż do otrzymania gładkiej emulsji. Doprawiamy solą i pieprzem.

Do sałatki dodajemy cebulkę i ser feta, całość zalewamy sosem.

Dressing może być dla niektórych osób zbyt kwaśny (mnie to odpowiada).
Natomiast już nie dodawałbym soli, chociaż bardzo dużo solę, ponieważ sam ser feta jest dość słony.

Sałatkę dodaję do naszej akcji barowej, a współsałatkującym serdecznie dziękuję za kolejne spotkanie.

Shinju - http://kuchenne-wedrowki.blogspot.com/

Panna Malwinna - http://filozofiasmaku.blogspot.com/

Mops w kuchni - http://wlodarczyki.net/mopswkuchni/

Emma - http://emmagotuje.blogspot.com/

Michał - http://paszczakgotuje.blogspot.com/

Ania-Król - http://pysznoscikrola.blogspot.com/

Tu-Tusia - http://polkazprzyprawami.blox.pl/html

Dobromiła - http://dobrosmaki.blogspot.com/

W tych naszych wirtualnych kucharzeniach najciekawsze jest to wspólne, a jednak u każdego inne spojrzenia na ten sam przepis lub hasło przewodnie.
I zawsze, robiąc coś w swojej kuchni, myślę o tym, jakie będą Wasze wersje... jakie wprowadzicie zmiany, zamienniki... i o tym także, że nasze myśli skupiają się właśnie na wspólnym przyjemnym działaniu...
Pozdrawiam naszą grupkę, nazywaną na razie roboczo "Wspólne gotowanie".

Sałatka śledziowa z porem i marynowanymi pieczarkami

2011-12-15T22:05:00.010+01:00

Sałatki śledziowe na Wigilię...
znajdziemy ich niezliczone wersje, bo przecież wystarczy zmiana jednego składnika sałatki lub sosu, zmiana samego sosu i już mamy inne smaki.
Dziś kolejna, w której pojawia się obok cebuli surowy por, dodając jeszcze trochę szczypiącego elementu.
A kwasowość kiszonych ogórków (jednego z podstawowych składników śledziowych sałatek), wspomagają octowe pieczarki.

Sałatka śledziowa z porem i marynowanymi pieczarkami

- 5-6 filetów (matjasy)
- 2 ogórki kiszone
- pieczarki marynowane
- 1 duże jabłko
- por
- biała cebula
- 2 jajka na twardo
- sól, biały pieprz
- 1 łyżeczka musztardy (o kremowej konsystencji)
- majonez
- natka pietruszki (do dekoracji)

Śledzie moczyć ok. 30 minut, osuszyć.
Wszystkie składniki sałatki pokroić (w dowolny sposób).

Delikatnie wymieszać.

Połączyć majonez z musztardą i doprawić solą i pieprzem.
Polać sałatkę sosem, posypać posiekanym jajkiem.
Ewentualnie udekorować natką pietruszki.

Ta sałatka należy do gatunku tych niemodnych, kąpiących się w majonezie.
Wiem, że obecnie trendy jest inny sposób mieszania i podawania sałatki.
Ale ja najbardziej lubię, kiedy wszystkie składniki są całkowicie umazane sosem... jak za dawnych lat.

Bakaliowo-cytrusowo, czyli Sałatka śledziowa na Wigilię

2011-12-08T19:00:00.003+01:00

Ryby, bakalie, cytrusy... to nieodzowne składniki wigilijno-świątecznego menu.
Na inaugurację kolejnej edycji Baru sałatkowego , którego gościnną gospodynią jest tym razem Panna Malwinna, wybrałam propozycję zawierającą aż trzy składniki z barowego zestawu obowiązkowego (mówiąc żartem). Są to ryby, rodzynki, pomarańcza.

To już prawie nowa świecka tradycja w naszym małym blogowym gronie, że na początek, w trakcie lub na zakończenie jednej z kulinarnych akcji (jak nam się zachce i jak się skrzykniemy), tworzymy coś wspólnie.
Już pisałam wcześniej na czym to nasze wspólne kucharzenie polega.
Na dzisiejsze spotkanie wybraliśmy formę całkowitej dowolności, czyli sałatki według różnych przepisów.
A w wirtualnej kuchni byli dzisiaj wraz ze mną dzisiaj: Dobromiła , Panna Malwinna , Pluskotka , Ania , Michał .

Sałatka śledziowa z żurawiną

To bardzo prosta sałatka, bardzo łatwa do zrobienia - oczywiście tylko dla amatorów śledzia na słodko.
I tym razem nie potrzeba tu dokładnych proporcji, robimy tak, jak nam najbardziej smakuje.

Składniki:
- kilka filetów śledziowych
- 3-4 białe cebule
- żurawina w słoiczku
- garść rodzynek
- sok z cytryny i pomarańczy
- olej
- pieprz mielony

Śledzie namoczyć, po namoczeniu osuszyć papierowym ręcznikiem, pokroić dowolnie (w dzwonka, w kostkę, lub w paski). Posypać pieprzem i skropić olejem.
Cebulę pokroić w piórka, krótko sparzyć wrzącą wodą, ostudzić
Rodzynki sparzyć, a następnie moczyć około 20-30 minut w soku z pomarańczy.
Żurawinę wymieszać rodzynkami i 1 łyżeczką soku z cytryny.
Wyłożyć na półmisek żurawinę, ułożyć na niej śledzie i cebulę (w sposób bardziej lub mniej dekoracyjny).
Można również śledzie zalać sosem.
Wstawić na kilka godzin do lodówki.

Dopełnieniem smaku jest według mnie dopiero samodzielne wymieszanie swojej porcji sałatki na talerzyku lub w miseczce.

A za oknem dzisiaj prawdziwy grudzień - śnieżna zawieja przeplatana z mocnym listopadowym dzeszczem.
Zdjęcia również dopasowały się do aury - każde w inne tonacji...

Grochówka Małego Sama

2011-12-04T21:59:00.047+01:00

"Mały Sam, który miał sześć stóp i dwa cale wzrostu, i Duży Sam, mający tylko pięć stóp i jeden cal, byli bliskimi kuzynami. (...) Obaj Samowi, w młodości marynarze, na stare lata zajęli się łowieniem ryb. Od trzydziestu lat mieszkali razem w domku Małego Sama, trzymającego się rdzawego cypelka w Little Friday Cove jak skałoczep. Duży Sam by zatwardziałym kawalerem, Mały Sam wdowcem. Jego małżeństwo należało do tak odległej i mglistej przeszłości, że Duży Sam prawie mu je wybaczył, chociaż zdarzało się, że robił z tego zarzut w częstych sprzeczkach ożywiających dość monotonne bytowanie emerytowanych wilków morskich. (...)
Mały Sam był z natury pogodny i lubił dobre jedzenie, najlepiej przygotowane samodzielnie, a zwłaszcza grochówkę i zupę z małży."

Obaj Samowie to postaci drugoplanowe w powieści L.M.Montgmorey "A Tangled Web", w polskim tłumaczeniu "W pajęczynie życia".
Jako dalecy kuzyni ciotki Becky nie mogli sobie rościć praw do starego rodzinnego dzbana.

Szczególnie lubię wszelkie fragmenty powieści i opowiadań L.M.Montgomery, których akcja rozgrywa się nad morzem. Niezależnie od pogody i pory roku chciałabym tam mieszkać.
A dziś za oknem pierwszy od wielu tygodni padający deszcz, wiatr raczej listopadowy niż grudniowy, więc bardzo dobra okazja do ugotowania grochówki.
Wykorzystałam przepis znaleziony na tej stronie.
Nie różni się zbytnio od mojego sposobu gotowania grochówki, ma natomiast ciekawe składniki, których dotychczas nie stosowałam. To rzepa, musztarda i sos tabasco.
Niestety, rzepy nie zdobyłam, więc zastąpiłam ją kalarepką.

1 funt (453g) grochu w połówkach
1/4 funta (113 g) boczku w grubych plastrach
1 średnia cebula, pokrojona w kostkę
2 marchewki, obrane i pokrojone w kostkę
1 rzepa, obrana i pokrojona w kostkę
1 średni ziemniak, obrany i pokrojony w kostkę
1 łyżeczka musztardy
1 łyżeczka tabasco
6 szklanek wody
sól i świeżo zmielony czarny pieprz

Groch zalać wrzącą wodą i moczyć przez 1 godzinę.

W 6-kwartowym rondlu (ok 6 litrów) smażyć boczek i cebulę na średnim ogniu.

Dodać marchew, rzepę i ziemniaki.

Odcedzić i wypłukać groch, dodaj do rondla razem z musztardą, tabasco i wodą.

Dodać sól i pieprz do smaku.

Gotować na wolnym ogniu przez godzinę.

Część zupy zmiksować i wymieszać z pozostałą - chociaż nie sądzę, aby Mały Sam przecierał zupę przez sito, bo wiadomo, że nie miksował za pomocą elektrycznego sprzętu.

Samowie pokłócili się o gołą Aurorkę, posążek wygrany na loterii.

Kłótnia była tak poważna, że aż doszło do rozstania.

Duży Sam opuścił ich wspólny dom, chociaż nie umiał gotować i naraził się na poniewierkę w samotności.

Na ostatnich stronach powieści dochodzi do pojednania ...(szczegółów nie będę przytaczać, warto sięgnąć po książkę).

"- Wyciśnij wode z baczków i w droge - powiedział Mały Sam. Może grochówka jeszcze się nie przypaliła. Zostawiłem jo na brzegu kuchni."

Tak oto szybko, zbyt szybko jak dla mnie, kończy się ta kulinarna akcja.

Ja nadal zaglądam do moich znanych już dobrze bohaterów z tamtego wieku... bardzo lubię tamte klimaty

Chleb domowy dobry na wszystko

2011-12-03T22:35:00.021+01:00

   ... na głód, na pocieszenie, na uspokojenie żołądka i na wiele innych sytuacji życiowych.
W takiej właśnie roli występuje domowy chleb w powieściach i opowiadaniach L.M.Montgomery.
Wątek chleba przewija się chyba w większości jej utworów, dlatego wybrałam go do tej akcji kulinarnej

Co łączy moją propozycję z chlebem pieczonym sto lat temu na Wyspie Księcia Edwarda?
Najważniejszą cechą wspólną jest miejsce jego powstawania, czyli domowa kuchnia - magiczne miejsce w prawdziwie szczęśliwym domu. Zapach świeżego chleba prawie odczuwamy, gdy przenosimy w tamten miniony świat uwieczniony na kartach książek.

Co dzieli? - postęp techniczny, wygoda jakiej nie miały ówczesne gospodynie domowe.
Ja przy pieczeniu chleba mogę się wyręczyć maszyną, choć wiem, że najlepszy to ten chleb własnoręcznie wyrobiony, upieczony w piecu opalanym drewnem.
Jednak, niezależnie od tego maszynowego udogodnienia, nasz współczesny domowy chleb to zupełnie inna bajka niż pieczywo z supermarketu.

A jak to było z cudownym oddziaływaniem chleba?

"Aniu - prosił Tadzio natarczywie, wspinając się na błyszczącą, pokrytą skórą sofę kuchenną, na której siedziała Ania czytając list. - Jestem strasznie głodny, nie masz pojęcia, jak strasznie.
- Zaraz dam ci kawałek chleba z masłem - odrzekła Ania, daleka myślami od rzeczywistości.(...)
- Ale ja nie jestem głodny na chleb z masłem, jestem głodny na placek ze śliwkami - mówił niezadowolony Tadzio.
- O! - zaśmiała się Ania, odkładając list i obejmując pieszczotliwie chłopca. Wiesz przecież, że pomiędzy posiłkami Maryla nie pozwala wam jeść nic innego prócz chleba z masłem.
- Więc nasmaruj mi kawałek... proszę.
Tadzio nauczył się mówić "proszę", ale dołączał ten wyraz dopiero po dłuższym namyśle. Z uznaniem spojrzał na okazałą kromkę, którą mu Ania podała.
- Ty zawsze nałożysz masła, aż miło. Maryla ledwo poskrobie. Wsuwa się o wiele łatwiej, gdy jest dużo masła.
Kromka "wsunęła się" bardzo łatwo, sądząc z jej prędkiego zniknięcia."       L.M.Montgomery "Ania z Avonlea"

Chleb był jednym ze spożywczych pomocników pani Meade, ułatwiających oczekiwanie na posiłki.

"Pani Meade od razu dała Jane kromkę chleba z masłem i dżemem poziomkowym, żeby "uspokoić żołądek"do kolacji. Stół był nakryty w czyściutkiej kuchni, gdzie wszystkie parapety zastawiono kwitnącymi begoniami o srebrzyście nakrapianych listkach i geranium.
Lubię kuchnie - pomyślała Jane."          L.M.Montgomery "Jane z Lantern Hill".

Chętnie zacytowałam jeszcze kilka fragmentów, ale post wydłużyłby się ponad miarę, więc teraz tylko jeden.

"Pragnął tu pozostać na zawsze. Ciotka Melanie i reszta rodziny są oddaleni o miliony mil i lat. Wiedział, że wieczorem musi wrócić do brzydkiego domu ciotki i, że jakoś mu wybaczą. Ale popołudnie należało do niego!
Na podwieczorek ciocia Holly przyniosła mu dużą kromkę chleba z masłem i syropem klonowym. Zupełnie jak Susan Baker w Słonecznym Brzegu. Był zdumiony, gdy na widok chleba poczuł głód i bardzo mu smakowało to proste jedzenie."
                            L.M.Montgomery "Wybór Patricka", ze zbioru opowiadań "Ślady na piasku".

Chleb razowy jasny

Przepis dla maszynistów.
Do pojemnika należy dodawać składniki w takiej kolejności, w jakiej są podane.
Z podanych ilości upieczemy chleb o wadze 1,5lb (1 lb = 0,45 kg) .

Olej - 1,5 łyżki stołowej
Sól - 1 łyżeczka
Cukier - 1,5 łyżki stołowej
Mleko w proszku- 2 łyżki stołowe
Mąka - 2 cup do odmierzania (500 ml)
Mąka razowa - 1cup (250 ml)
Woda - 260 ml
Drożdże instant - 1 łyżeczka

Całkowity czas (podgrzewanie, wyrabianie, odpoczynek, wyrastanie, wyrabianie, wyrastanie itd): 4 godziny i 10 minut.

Kanapka z żółtym serem

2011-11-29T19:34:00.001+01:00

Bułka z serem! (wtedy się nie mówiło dokładnie, że z żółtym - to było wiadome) ... jedna z najbardziej znienawidzonych przez uczniów wersja drugiego śniadania "do szkoły", w dawno minionych czasach PRL-u.
Powodów takiej niechęci było kilka - główny to ten, że była to kanapka prawie codzienna.
Nie mówię tu o przypadkach skrajnych, gdy dzieci jako drugie śniadanie przynosiły do szkoły chleb ze smalcem, suchy chleb lub wcale nie miały tego śniadania.
Bułeczki z szynką miały tylko dzieci bogatych i dobrze ustawionych rodziców (szynkę trzeba było zdobyć), a w większości tornistrów i toreb szkolnych gniotły się właśnie takie nieapetyczne buły, czy kanapki z chleba.
Podobnie mało atrakcyjnie wyglądały "wczorajsze" kajzerki z zeschniętymi plasterkami sera w bufecie dworcowym, czy barze mlecznym.
I zawsze była to taka siermiężna wersja bez żadnych dodatków - pieczywo, jakieś smarowidło (kto wie, co to był Ceres?), żółty ser.

A dzisiaj...
Powiecie, co jest nadzwyczajnego w tej kanapce?

Patrząc z perspektywy lat prawdziwego kryzysu zaopatrzeniowego z czasów kartkowych, to wszystkie składniki tej kanapki byłyby nadzwyczajne.

Bułeczka - nie było tak dużego wyboru rodzajów pieczywa, nikt nie słyszał o ciabattach, bagietkach, pieczywie tostowym (bo nie było tosterów).
Masło - na kartki, bez kartek czasami "rzucali" amerykańskie masło solone, krojone z wielkiej bryły przez ekspedientkę.
Żółty ser - na kartki, kilka polskich gatunków.
Przed wprowadzeniem kartek kupiłam żółty ser, który to zakup został wstemplowany do książeczki zdrowia mojego dziecka. Bo ten ser był tylko dla dzieci, dorośli przecież nie musieli w ogóle go jeść
Pomidory - warzywo sezonowe.
Cebula - był tylko jeden rodzaj. Nie znaliśmy ani cebuli czosnkowej, ani czerwonej.
Kukurydza w puszce - nie było takich fanaberii dla zwykłych śmiertelników. Z puszek pamiętam najbardziej rzędy zielonego groszku na półkach.
Oczywiście jeszcze przed najgorszym okresem, kiedy był tylko ocet.
Ten historyczny już ocet widziałam na własne oczy, jako jedyny towar na pustych półkach DH "Central" w Łodzi (Dom Handlowy) - taka socjalistyczna wersja galerii handlowej.
Kto zna ten budynek wie, że idąc schodami na piętra, widziało się z góry samoobsługowy sklep spożywczy na parterze. Pamiętam doskonale ten widok - staliśmy patrząc na półpiętrze, a tam na dole rzędy pustych półek...

Minęło prawie 30 lat, światowy rynek jest zalany produktami i towarami, o jakich kiedyś nie mogliśmy marzyć, bo nawet nie były wynalezione.
Mogę sobie więc dzisiaj zrobić niezliczone ilości odmian dawnej Bułki z serem.

Kanapka z żółtym serem

Tym razem to:
- podłużne bułeczki (krótki paluch)
- okrągłe plasterki żółtego sera (Liliput)
- krążki czerwonej cebuli
- plasterki pomidora
- kukurydza z puszki
- masło, sól, pieprz

Bułeczki przekroić wzdłuż, nie rozcinać do końca - posmarować cienko masłem.
Ułożyć plasterki sera, pomidory - posolić i posypać pieprzem.
Dodać cebulę i kukurydzę, lekko docisnąć... i zjeść...
Smacznego!

Kanapeczki z pasztetem i porem

2011-11-24T02:20:00.000+01:00

Wystarczy kilka dodatków i niewiele czasu, aby kanapka nie była po prostu chlebem z pasztetem.

Nie podaję składników z miarą aptekarską, bo każdy sobie najlepiej połączy smaki w odpowiednich proporcjach.

Potrzebne są:
- ser śmietankowy
- miękki gładki pasztet
- kilka kropli tabasco
- kromki pumpernikla
- masło
- kawałki pora
- rzodkiewki pokrojone w plasterki

W miseczce wymieszać pasztet, ser i tabasco.
Każdą kromkę pumpernikla podzielić na cztery części, posmarować masłem.
I zrobić z nich kanapeczki, wykorzystując zgromadzone składniki - umieszczając je na chlebkach w dowolny sposób.

Pikantna kanapka z jajkiem

2011-11-19T21:58:00.002+01:00

Kolejna pyszna kanapka, którą jednak wygodniej zjadać przy pomocy noża i widelca.

- 1 posiekane jajko na twardo
- 1 łyżka majonezu lub kwaśnej śmietany
- ser cheddar w małych kostkach
- 1 posiekana cebulka dymka lub posiekany szczypiorek
- 1/2-3/4 łyżeczki koncentratu curry lub curry w proszku
- sól, pieprz
- 1 kromka pumpernikla
- masło
- 16 plasterków zielonego ogórka
- różyczki z rzodkiewek i listki mięty do przybrania

Wymieszać w miseczce jajko, majonez, ser, szczypiorek i curry.
Doprawić solą i pieprzem.
Chleb posmarować masłem.
Plasterki ogórka ułożyć tak, aby zachodziły na siebie.
Masę nałożyć na środek i rozsmarować.
Przybrać rzodkiewkami i miętą.

Otrzymuje się 1 sztukę - możemy przeczytać w książeczce z przepisem: "Kanapki. Vademecum konesera".

Prażochy

2011-11-17T19:22:00.001+01:00

Prażochy to bardzo prosta i szybka do przyrządzenia wersja ziemniaków z codziennego jadłospisu ubogich rodzin dawnej Łodzi.
Były dodatkiem do kapuśniaku, jednej z kilku często gotowanych zup.
Na czele oczywiście zalewajka, także barszcz biały, kartoflanka z zacierkami, krupnik.
Nie gotowano tych zup na mięsie, ale kupowano u rzeźnika wodę, w której wcześniej gotowane były wędliny.

Prażochy

Składniki:
- 1,5 kg ziemniaków
- 20 dkg brzuszka
- pół szklanki mąki
- 2 łyżki masła
- 1 duża cebula
- 2 ząbki czosnku

Brzuszek pokroić w kostkę, wrzucić na rozgrzaną patelnię i wytopić tłuszcz.
Pod koniec smażenia dodać cebulę i czosnek.

Ugotować ziemniaki, odlać wodę - pozostawić trochę na dnie garnka.
Do gotujących ziemniaków wsypać mąkę i dodać masło - wymieszać dokładnie.
Gotować jeszcze chwilę.
Nakładać łyżką na talerze, polać tłuszczem ze skwarkami.

Przepis pochodzi z książki Michała Kolińskiego "Łódź między wojnami. Opowieść o życiu miasta 1918-1939".

Takie ziemniaki najbardziej mi smakują jako dodatek do gotowanej słodkiej kapusty, barszczu czerwonego zabielanego i barszczu białego.

Przepis dodaję do akcji „Gotujemy po polsku!” pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl

Grzybek (kuchnia kresowa), czyli wędrówki smaków

2011-11-16T12:10:00.001+01:00

Przepis z książki Wincenty Zawadzkiej "Kucharka litewska", wyd. 1938 r.

"Wziąć trzy szklanki mleka, sześć lub siedem jaj, łyżkę topionego masła, rozbić to mocno, dosypać tyle mąki, aby masa była trochę gęstsza niż na naleśniki i mocno wyrobić. Do tego grzybka należy mieć dużą patelnię, wysmarować ją suto masłem, nalać dosyć płytko wyżej wymienionej masy i wstawić do pieca. Skoro się z wierzchu trochę zapiecze, położyć kilka kawałeczków masła i dopiekać.
Jeżeli tej masy za wiele na jedną patelnię, trzeba połowę piec na drugiej, bo płytko nalana lepiej się wypieka i podnosi z brzegu."

Grzybek to smakołyk z mojego najdawniejszego dzieciństwa, a później również mojego dorosłego już dziecka.

A skąd kresowy przysmak w mojej kuchni z miasta Łodzi? To określenie "z miasta Łodzi" zawsze mnie śmieszy, bo używają go tylko osoby z zewnątrz, rodowici Łodzianie nigdy tak nie powiedzą.
Wracając jednak do tytułowego grzybka - wyjaśnienie w moim przypadku jest bardzo proste.
To bezpośrednie przeniesienie z kuchni Podlasia, skąd pochodzi moja Mama.
A kuchnia podlaska to kuchnia pogranicza, w której odnajdziemy wpływy tatarskie, litewskie, białoruskie, a nawet zachodnioukraińskie.
Dopiero teraz, po latach, wracając wspomnieniami do wakacyjnych przysmaków wiejskich, odnajduję to kresowe bogactwo.

Zacytowałam przepis książkowy, ale nasz sposób na grzybka jest nieco inny.
Po pierwsze nie piekę w piecu, ale smażę - na małej "jednoosobowej" patelce.
Po drugie - nie używam masła, ale oleju (moja Mama używała smalcu, tak dziś niepopularnego).
Po trzecie - stosuję zasadę "wszystkiego po jednym", czyli:
- 1 jajko
- 1 łyżka mąki (czubata)
- 1 łyżka mleka
- do tego szczypta soli, olej do smażenia.

Jajko roztrzepać, dokładnie wymieszać z mlekiem i mąką, dodać sól.

Wlać na rozgrzany tłuszcz i smażyć na bardzo małym ogniu, przełożyć na drugą stronę - ja używam do tego dwóch łopatek.

Najczęściej zjadaliśmy grzybka posypanego cukrem, rzadziej dżemem.

Przepis dodaję do akcji „Gotujemy po polsku!” pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl

Ozorki w sosie chrzanowym

2011-11-15T20:10:00.006+01:00

Ozorki, niezależnie od sposobu przyrządzenia należą do tej kategorii potraw, które budzą skrajne reakcje.

Albo nam bardzo smakują, albo na samo wspomnienie otrząsamy się ze wstrętem.

Czasami trzeba do nich dojrzeć.

Już same przepisy potrafią skutecznie zniechęcić do ewentualnego wykorzystania.

I ten konkretny też nie jest przeznaczony dla bardzo wrażliwych osób.

Wybrałam przepis z książki, z której korzystała moja Mama - inż. Zofia Czerny "Książka kucharska" Polskie Wydawnictwa Gospodarcze Warszawa 1954, pośrednio i ja z niej przejęłam wiele sposobów i przepisów.

Ale raczej nie mam szans na samodzielne przygotowanie potrawy pod nazwą "Prosię nadziewane" - podane składniki to: 1 małe prosię, sól.

Wspaniała prostota językowa...

Cytuję dokładnie (wraz z pisownią), bo to też ciekawostka, jak zmienił się sposób pisania takich tekstów:

Ozorki cielęce lub wieprzowe gotowane (do sosów)

- 75 dkg ozorków

- 15 dkg włoszczyzny

- 5 dkg cebuli

- ziele angielskie, liść bobkowy (już nie używamy tego określenia), sól

1) ozorki wyszorować pod bieżącą wodą, wyciąć ślinianki (z boku u nasady ozora), opłukać, zalać wrzącą wodą i ugotować na wpół;

2) włoszczyznę opłukać, oczyścić, włożyć wraz z przyprawami do ozorków, dodać sól i mięso ugotować bardzo miękko;

3) gdy mięso na dogotowaniu wyjąć je, włożyć do zimnej wody, a gdy nieco przestygnie, ściągnąć z ozorków grubą wierzchnią skórę; ozorki włożyć z powrotem do wywaru i dogotować (bardzo miękko);

4) miękkie ozorki odcedzić, pokrajać każdy na 2-3 części wzdłuż (zależnie od wielkości) i podawać oblane gęstym sosem.

Podawać z ziemniakami i sosem pomidorowym, chrzanowym, koperkowym, musztardowym przyrządzonym na rosole z ozorków.

Od siebie dodam, że może to być również sos polski szary z rodzynkami lub ogórkowy.

Takie potrawy wymagają długiego czasu gotowania, dlatego ja od dawna wykorzystuję do tego celu szybkowar.

A to uwspółcześniona wersja:

Do szybkowara wlać wrzącą wodę, włożyć ozorki, posolić.

Zamknąć szybkowar i ogrzewać 20 minut od momentu ppcw.

Wyjąć ozorki, schłodzić w zimnej wodzie, obrać ze skórki.

Włożyć do wywaru wraz z włoszczyzną i przyprawami - gotować 10-15 minut (to zależy od warzyw).

Ozorki podaję zawsze z ziemniakami i marchewką z włoszczyzny.

Z przecedzonego wywaru przygotować sos.

Ja swoje sosy zawsze robię tak na "mniej więcej", dlatego podaję orientacyjnie.

Sos chrzanowy

- wywar (ok. 1/2 l)

- 1 słoiczek chrzanu (290g)
- 2-3 łyżki mąki pszennej
- 3-4 łyżki śmietany
- sól, pieprz, cukier

Do gotującego się wywaru dodać chrzan, mieszając doprowadzić do wrzenia - doprawić solą, pieprzem i cukrem.
W niewielkiej ilości wody dokładnie rozmieszać mąkę, dodać do tego śmietanę, wymieszać , a następnie dolać do niej troszkę wywaru i bardzo dokładnie rozmieszać - tak żeby nie było grudek.
Zwiększyć gaz pod wywarem, żeby się mocno gotował i cały czas mieszając wlać śmietanę z mąką, zmniejszyć gaz i jeszcze chwilkę pogotować, ale cały czas mieszać.

Moja dewiza wynikająca z praktyki: Każdy sos za każdym razem to loteria - wyjdzie, albo nie wyjdzie.

Przepis dodaję do akcji „Gotujemy po polsku!” pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl

Sałatka śledziowa z fasolką

2011-11-14T17:51:00.080+01:00

Śledzie zajmują bardzo istotne miejsce w kuchni polskiej - propozycji ich przyrządzenia jest tak wiele, że można za każdym razem próbować coś nowego.
Tym razem to nie jest propozycja z majonezem, ale ze smacznym połączeniem oleju z octem - a to kolejny smak, który pamiętam z kuchni mojej Mamy (w śledziach z octem).
Ta sałatka należy do tego wyśmiewanego czasami rodzaju dawnych sałatek - "wszystko wymieszane i wykąpane w oleju lub majonezie".
Cóż..., pochodzi z minionej epoki, kiedy jeszcze nie znano obecnej wizualizacji sałatek.

Sałatka śledziowa z fasolką

Składniki:
- śledzie
- ziemniaki
- biała fasola
- cebula
- jabłko
- ogórek kiszony
- szczypiorek
- pieprz, ocet, olej lub oliwa

Fasolę ugotować - ja użyłam fasolki z puszki.
Śledzie wymoczyć, obrać ze skórki, odfiletować, usunąć ości i pokroić w kostkę.
Ziemniaki ugotować w łupinkach (gotuję na parze), ostudzić, obrać.
Jabłka obrać ze skórki, wykroić gniazda nasienne - ja także ogórki kiszone obieram ze skóry.
Ziemniaki, jabłka, ogórki i cebulę pokroić w drobną kostkę.
Wszystkie składniki dobrze wymieszać, przyprawiając pieprzem, solą, octem, oliwą i drobno posiekanym szczypiorkiem.

Źródło przepisu: "Kuchnia warszawska" praca zbiorowa, Warszawa 1961

Przepis dodaję do akcji „Gotujemy po polsku!” pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl

Parzybroda

2011-11-13T23:59:00.006+01:00

"(...) - Chwileczkę, ciociu - wtrąciła się Dorotka błagalnie, chwytając Sylwię za szlafrok. - Co to jest parzybroda?
Sylwia znieruchomiała.
- Co...?
- Parzybroda.
- Nie znoszę parzybrody - mruknęła gniewnie Felicja.
- Skąd Ci coś takiego przyszło do głowy? - zainteresowała się Melania.
- Chrzestna babcia takie chciała. Już na lotnisku mówiła, zapomniałam wam wcześniej powiedzieć. Co to jest?
- Zgłupiała chyba - orzekła Sylwia ze zgorszeniem i wyjęła połę szlafroka z rąk Dorotki. - Kto teraz gotuje parzybrodę?! A i kiedyś, w tamtych czasach, wcale nie wierzę, że to jadała.
- Może miała w tej Ameryce polską kuchtę ze wsi - wysunęła supozycję Melania.
- Nie wierzę, że chce - oznajmiła stanowczo Felicja.
- Ale mówiła. Co to jest?
- Znajdź sobie w starej książce kucharskiej...
- Taka potrawa, jakby gęsta zupa, w której łyżka staje - zlitowała się nad Dorotką Sylwia. - Z kartofli i kapusty, wszystko rozgotowane i rozdyźdane, a ta kapusta grubo krojona, po brodzie się plącze przy jedzeniu i dlatego to się nazywa parzybroda. Gorące musi być.
- Pożywienie ubogich chłopów - dodała Melania. (...)"

Joanna Chmielewska "Harpie"

Nazwa "Parzybroda" nigdy nie pojawiła się w moim rodzinnym domu, o jej istnieniu dowiedziałam po latach samodzielnego kucharzenia. Tak, jak znany molierowski bohater, który dowiedział się , że całe życie mówi prozą - tak ja dowiedziałam się, że ta kapuściana potrawa, którą gotujemy od dawna to jest właśnie parzybroda.

Jak to zwykle bywa ze starymi przepisami, wersji jest wiele.

Nie będę podawać źródła przepisu, bo właściwie z żadnego konkretnego nie korzystam.

Po przejrzeniu różnych przepisów po prostu upewniłam się, że ta moja zupa to też parzybroda.

Nie podaję bardzo dokładnych ilości składników, bo właściwie zależą one od ilości kapusty - no i każdy sobie dopasowuje do własnego smaku.

Składniki:

- mała główka kapusty

- ziemniaki

- boczek wędzony

- cebula

- mąka

- majeranek

- kwasek cytrynowy

- sól, pieprz

Obraną z zewnętrznych liści i umytą kapustę pokroić na grube kawałki, zalać wrzącą wodą i gotować pod przykryciem około 40 minut.

Boczek, pokrojony w kostkę, wytopić - włożyć do kapusty (tłuszcz pozostawić).
Dodać ziemniaki, pokrojone w kostkę oraz majeranek - gotować do miękkości ziemniaków.

Doprawić solą, pieprzem i kwaskiem cytrynowym.

Drobno pokrojoną cebulę podsmażyć na tłuszczu z boczku, wsypać mąkę i lekko zrumienić - dodać kilka łyżek zimnej wody i zagotować.

Rozprowadzić gorącym wywarem i wlać do garnka, ponownie zagotować.

Ja daję dość dużo wody, bo nie lubię jak mi łyżka w zupie staje...

Przepis dodaję do akcji „Gotujemy po polsku!” pod patronatem serwisu zPierwszegoTloczenia.pl

Bułka wiejska

2011-11-10T15:53:00.008+01:00

Co prawda wiejskie pieczywo, takie z dawnej polskiej wsi, to głównie chleb, ale całość smaków tej bułeczki jest dla mnie taka właśnie w wiejskim stylu - bez oglądania się na kalorie i wegetarianizm.

Oczywiście z powodu kaszanki.
Jako dziecko, w czasie wakacji u dziadków na podlaskiej wsi, uczestniczyłam aktywnie w robieniu kaszanki.
Mój udział wypadał w przedostatnim etapie i polegał na tworzeniu kiełbasek (za pomocą maszynki do mięsa).
Od tamtych czasów bardzo lubię jeść kaszankę, a otrząsam się na myśl o zupie czerninie i nigdy bym jej nie zjadła.
Sama nie rozumiem tej sprzeczności...

W dawnej wersji były to dwie grubo krojone kromki domowego chleba, nie smarowanego żadnym tłuszczem, bo kaszanka sama w sobie była dosyć tłusta. Między kromki włożone grube plastry kaszanki domowej roboty, a do tego kiszony ogórek - wiadomo, też domowego kiszenia.
No, cóż - teraz tylko wspomnienia pozostały...

Do tej współczesnej kanapki potrzebne są:
- bułki
- masło
- kaszanka
- kiszony ogórek
- biała cebula, najlepiej czosnkowa
- listki sałaty
- musztarda

Bułki przekroić w połowie, obie części cienko posmarować masłem.
Na dolnej ułożyć listki sałaty i plastry kaszanki, posmarować grubo musztardą.

Przykryć warstwą kaszanki, na niej ułożyć plasterki ogórka i cebuli oraz drugą połówkę bułki.

Tłuste i niezdrowe, ale co poradzić - lubię takie...

Tosty z serem i jajkiem

2011-11-09T19:31:00.003+01:00

Jedna z wielu pysznych możliwości komponowania smaków...

Składniki:
- pieczywo tostowe
- listki sałaty
- żółty ser
- jajka ugotowane na twardo
- rzodkiewki
- szczypiorek
- czerwona cebula
- majonez
- oliwa, ocet winny, sól, pieprz
- masło

Pieczywo opiec w tosterze, jeszcze ciepłe posmarować masłem.
Na kromkach ułożyć listki sałaty i plasterki rzodkiewki - skropić oliwą i octem, doprawić solą i pieprzem.
Ułożyć plasterki sera i jajka, dodać krążki cebuli.
Jajka udekorować kleksami majonezu, posypać szczypiorkiem.
Smacznego...

Duńska kanapka ze śledziem

2011-11-08T21:47:00.006+01:00

Właściwie mogłabym zacząć tekstem bajkowym:
"dawno, dawno temu...", kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy o nadejściu wszechwładnego internetu, przez co w Polsce znaliśmy "zagranicę" w bardzo ograniczonym zakresie... kiedy nie było telewizji satelitarnej z setkami kanałów bombardujących nas informacjami przez cała dobę... i świat nie był tak bardzo globalną wioską... - mój M. wyjechał na tzw. "delegację" do Kopenhagi.
Celem wyjazdu był udział w szkoleniu/kursie/wykładach o tym, jak to będzie pięknie, gdy Polska znajdzie się w Unii Europejskiej.
Po powrocie, wśród wielu wrażeń i opowieści, znalazły się oczywiście i te kulinarne... nie mogło być inaczej.
I wtedy po raz pierwszy usłyszałam o wielkich kanapkach, z konstrukcją wymagającą noża i widelca.
Dla nas - wychowanych i przyzwyczajonych do tzw. kanapek tradycyjnych (którym poświecę osobny post), była to nowość.
Nowość, zapowiadająca kolejne ciekawostki oraz duże zmiany w polskich kuchniach i na naszych polskich stołach...
Posiłkując się wzorcami z obecnie dostępnej literatury kuchennej - tworzę takie kanapki duńskopodobne...

- kromki jasnego lub żytniego chleba przeciętego ukośnie
- masło
- małe liście sałaty
- dobrze odsączone rolmopsy
- plasterki jabłka ze skórką
- masło
- sok z cytryny, sól, pieprz
Do przybrania:
- małe krążki cebuli
- gałązki koperku

Chleb posmarować masłem u ułożyć na nim ukośnie listki sałaty, tak aby wystawały trochę poza brzeg kanapki.
Sałatę mocno przycisnąć, szczególnie w środku kromki.
Posolić i posypać pieprzem.
Rolmopsa ułożyć w środku kanapki.
Plasterki jabłka skropić sokiem z cytryny i ułożyć z obu stron rolmopsa.
Przybrać cebulą, koperkiem i cytryną.
Źródło przepisu: Louise Steele "Kanapki" - z serii: "Vademecum konesera"

Rożki pieczarkowo-pasztetowe

2011-11-07T12:00:00.002+01:00

Pierwszy u mnie wpis w kanapkowej akcji to rożki, których kiedyś nie zaliczyłabym do kanapek.

Jestem tradycjonalistką kulinarną, ale obserwując rozwój i zmiany zachodzące w naszych jedzeniowych nawykach też się trochę zmieniam, dostosowuję, akceptuję, przyjmuję ...

To moja kolejna wersja - w niezliczonej możliwości kombinacji i połączeń.

Rożki pieczarkowo-pasztetowe

Składniki:

- pieczarki

- pasztet drobiowy

- cebula

- pieczywo tostowe

- masło

- olej do smażenia

- sól, pieprz cayenne, świeżo zmielony czarny pieprz

Drobno posiekaną cebulę przesmażyć na oleju, dodać obrane i posiekane pieczarki - dusić ok. 20 minut.

Można podlać odrobiną wody.

Na końcu przyprawić solą i czarnym pieprzem.

Pasztet rozgnieść widelcem, dodać masę pieczarkową,dokładnie wymieszać.

Doprawić do smaku.

Kromki pieczywa posmarować cienko masłem.

Rozsmarować masę na jednej kromce, przykrywać drugą i opiekać w tosterze ok. 4 minut..

Można podawać z sałatką ziołową i zimnym piwem, jednak ja na śniadanie piwa nie spożywam, więc jako dodatek zrobiłam mój ulubiony sos majonezowo-ketczupowy.

Pomysł takiego połączenia pieczarek z pasztetem to inspiracja z książeczki F.Faist "Sandwicze, tosty i inne smakołyki". Co prawda oryginalny przepis to grzyby z puszki i wątrobianka, ale moja wersja bardziej mi się podoba. Grzyby używam tylko świeże lub suszone - na szczęście polska kuchnia "grzybami stoi".

Sałatka tajska

2011-10-31T09:10:00.002+01:00

Sałatka, która dość długo czekała na zrobienie.
Przepis pochodzi z książeczki "Kuchnia tajska" Podróże kulinarne", z serii wydanej przez "Rzeczpospolitą".
Mam ją od jakiegoś czasu, ale nigdy z niej nie korzystałam.
Z prozaicznego powodu, czyli finansowego.
W polskiej rzeczywistości nie zawsze jest to kuchnia tania, nie mówiąc już o braku niektórych oryginalnych składników.
Można oczywiście zawsze zastąpić brakujący składnik innym, można zastąpić dwa... ale gdy już połowa składników ma swoje zamienniki, to potrawa staje się bardzo daleką kuzynką oryginału.

Znalazłam jednak przepis nie z tych najdroższych.
Według mnie to lekka, orzeźwiająca sałatka - z całą gamą różnych smaków.
To tylko moja opinia, której tym razem niestety nie mogę porównać z wersjami koleżanek.
Tak się złożyło, że robiłam ją sama.
To był debiut tego przepisu w mojej kuchni i pewnie chętnie wróciłabym do niej, gdyby nie pewne ale...
Wymaga trochę czasu, nie należy do sałatek typu "rach-ciach i wymieszać".
A ten czas wiąże się jeszcze z brudzeniem dodatkowym naczyń kuchennych i to dużych niestety - ruszt+blacha w piekarniku, wok (nie wspomnę już o blenderze i drobiazgach kuchennych).

Chrupiąca sałatka rybna z pikantnym sosem limetkowym

Składniki:
- 25 dkg filetów z białej ryby o zwartym mięsie
- olej roślinny do głębokiego smażenia
- 1 średnia czerwona cebula cienko pokrojona
- 6 młodych cebulek, drobno pokrojonych
- 2 słodkie ogórki libańskie pozbawione pestek (oczywiście dałam nasze polskie ogórki)
- 1 szklanka świeżych liści mięty i 1 szklanka świeżych liści kolendry, ciasno upakowanych
- 2 łyżki niesolonych orzeszków arachidowych, grubo posiekanych, prażonych
- 2 łyżeczki skórki z limonki (drobno startej na tarce)

Sos:
- 4 zielone świeże papryczki chili bez nasion, drobno posiekane (chili nie było, więc zamieniłam na pepperoni)
- 2 łyżki sosu rybnego
- 1/3 szklanki soku z limonki
- 1 łyżka brązowego cukru

Rybę ułożyć na drucianej podstawce na blasze, wstawić do piekarnika nagrzanego do temperatury 180-190 C i piec bez przykrycia 20 minut.
Po lekkim schłodzeniu rybę obrać z ości, drobno pokroić lub rozdrobnić blenderem.
Rozgrzać w woku olej do głębokiego smażenia i smażyć rybę w głębokim tłuszczu aż do zbrązowienia.
Odsączyć z tłuszczu na papierowym ręczniku.
Składniki sosu wymieszać w słoiczku (przez potrząsanie).
Cebulę, ogórki i zioła włożyć do miski, polać sosem i lekko wymieszać.
Na wierzchu ułożyć rybę, posypać orzeszkami i skórką z limonki.
Podawać zaraz po przygotowaniu.

To również moja sałatka zamykająca trzecią edycję Baru sałatkowego

To nie moja bajka...

2011-10-30T12:56:00.000+01:00

Nie jestem trendy, bo nie zachwycam się Halloween i obrzydzeniem napawają mnie wszelkie wypieki typu paluchy wiedźmy.
Samo święto jest dla mnie kompletnie obce, należę do pokolenia, które go sobie nie przyswoi.
Ten przełom październikowo-listopadowy to czas zadumy i wspomnień - dla mnie teraz szczególnie smutny po odejściu mojej Mamy.
Na blogach pojawiają się w tych dniach zdjęcia wypieków, tak charakterystycznych dla halloweenowych zabaw.
To mnie wystarczająco zniechęca i daruję sobie teraz codzienny przegląd.
Jestem wzrokowcem i dla mnie wygląd jedzenia ma ogromne znaczenie, równie ważne jak smak i zapach.
Wiem, że młode pokolenie, a szczególnie osoby mieszkające za granicą mają do tego dystans i inne spojrzenie.
Nie myślałam nigdy o sobie jako o konserwatystce, bardziej uważam się za tradycjonalistkę.
I mam nadzieję, że ta zabawa nie zapuka pewnego dnia do moich drzwi... nie spotkałaby się z miłym przyjęciem.

Mchali z buraków

2011-10-18T22:39:00.004+02:00

Po raz kolejny w październiku trwa akcja propagująca profilaktykę w walce z rakiem piersi.
Jedną z form poparcia jest nasz udział w akcji kulinarnej "Różowy tydzień", organizowanej przez Szarlotka.

Dołączam do akcji sałatką gruzińską - Mchali z buraków
Wybrałam ją, bo tu każdy składnik ma swoje wartości i znaczenie dla zdrowia.
Może za wyjątkiem octu.

Składniki:
- 1/2 kg buraków średniej wielkości
- 1/4 szklanki łuskanych orzechów włoskich
- 3 ząbki czosnku
- 2 łyżki octu winnego (dałam ocet jabłkowy swojej roboty)
- pęczek zielonej pietruszki
- 1/2 łyżeczki utłuczonej kolendry, sól, pieprz
- dodałam od siebie jeszcze 2 płaskie łyżki oleju
Źródło przepisu: G.Strumiłło-Miłosz "Kuchnia gruzińska"

Przygotowałam sałatkę z 25 dkg buraczków (waga już ugotowanych) i odpowiedni zmniejszyłam ilość pozostałych składników.
Buraczki umyte i obrane ugotowałam na parze, co pozwala zachować więcej wartości warzyw.
Po ostudzeniu zetrzeć na tarce o dużych otworach.
Orzechy posiekać na mniejsze kawałki.
Czosnek rozetrzeć z solą i kolendrą.
W misce wymieszać buraczki z orzechami, czosnkiem i posiekaną pietruszką.
Doprawić solą i pieprzem - dodać ocet i olej, wymieszać.
Wyłożyć do salaterki, przybrać pietruszką.

Sałatka Waldorf

2011-10-16T19:00:00.015+02:00

W ramach wirtualnych spotkań naszego TWA dziś prezentujemy kolejną sałatkę.
Panna Malwinna - http://filozofiasmaku.blogspot.com/ rzuciła hasło "Sałatka Waldorf", a czynem odpowiedziały:

- Ilonka http://uwielbiamgotowac.blogspot.com/

- Justyna http://mojakuchnia-kuchareczka.blogspot.com/

- Ania http://wlodarczyki.net/mopswkuchni/

- Maggie- http://maggiegotuje.blogspot.com/
- Pluskotka - http://brytfanna.blox.pl/html

- Emma http://emmagotuje.blogspot.com/

- Dominika- http://domiwkuchni.blox.pl/html

- Shinju- http://kuchenne-wedrowki.blogspot.com

i oczywiście ja ...

Przeglądając (z ciekawości) różne przepisy w sieci znalazłam co najmniej kilka wersji, nazwanych przez autorów blogów "wersjami podstawowymi".
A różniły się jednak w tych swoich podstawach dość mocno.
Seler raz był korzeniowy, raz naciowy. W niektórych wersjach występuje kurczak, pojawiają się też inne dodatki.
Sięgnęłam do mojej jedynej książeczki z kuchnią amerykańską - Miry Michałowskiej "Nie tylko o hamburgerze" i tam takiego oryginalnego przepisu nie ma.
Są za to: "Zimowa sałatka z gruszek a la Waldorf" i "Sałatka z kokosa a la Waldorf".
W rozdziale "Potrawy z warzyw" znalazłam również "Surówkę z kapusty a la Waldorf" i i "Nadziewane ziemniaki a la Waldorf".

Postanowiłam zrobić sałatkę według przepisu podesłanego w linku przez Malwinnę.

Jak zawsze przy tekstach angielskojęzycznych, muszę trochę korzystać z usług wujka guglowego,bo moja angielszczyzna jest akurat na poziomie tych tłumaczeń..
Zresztą uwielbiam je - zawsze mnie rozbawią:
"Według amerykańskich Cookbook wieku , pierwszy Sałatka Waldorf został stworzony w Nowym Jorku w roku 1893, Oscar Tschirky, maître d'hotel Waldorf Astoria. The original recipe consisted only of diced red-skinned apples, celery, and mayonnaise. Oryginalna receptura składała się tylko z pokrojoną w kostkę czerwonej skórki jabłka, seler i majonez. Chopped walnuts were added later to this now American classic. Posiekane orzechy włoskie zostały dodane później do tej klasycznej już amerykańskich. Some prefer their Waldorf salad made with yogurt, instead of mayo. Niektórzy wolą ich Sałatka Waldorf wykonane z jogurtem zamiast majonezu. Having had this salad both ways, I fall firmly in the mayonnaise camp. Miał to sałatka w obie strony, upadam mocno w obozie majonezu. But feel free to substitute yogurt for the mayo if that's your druthers. Ale możesz zastąpić jogurtem na mayo, jeśli to twój druthers."
I na koniec przepisu: "Podawać na łóżku świeżej sałaty."

Z tego pięknego tłumaczenia możemy się jednak dowiedzieć o historii powstania tej sałatki, więc już nie będę jej powtarzać. Tym bardziej, że została opisana już wielokrotnie.

Sałatka jest bardzo prosta i szybka do zrobienia, jak podają w przepisie - 10 minut.

Składniki:
- 1/2 szklanki selera naciowego, pokrojonego w cienkie plasterki
- 1/2 szklanki wyłuskanych orzechów włoskich
- 1/4 szklanki rodzynek (ja zawsze parzę rodzynki wrzącą wodą)
- 1 duże słodkie jabłko, pokrojone w kostkę (ja zawsze obieram ze skórki)
- 2 łyżki majonezu
- 2 łyżki jogurtu naturalnego
- 1 łyżka soku z cytryny
- 1 łyżeczka cukru, sól i pieprz do smaku
Łóżka sałaty tym razem nie miałam.
Najczęściej w przepisie pojawiają się orzechy prażone na patelni.
Ja tego nie zrobiłam, ponieważ kupiłam bardzo ładne, świeże orzechy (uwielbiam takie wczesnojesienne)

Wymieszałam jogurt z cukrem i majonezem.
Pokrojone jabłko od razu skropiłam sokiem z cytryny, żeby nie ściemniało.
Dodałam pozostałe składniki

Doprawiłam solą i pieprzem

Na końcu wymieszałam z sosem

Mnie ta sałatka bardzo smakuje, bo zawiera wszystkie ulubione składniki.
Tym razem stanowiła część obiadu wraz z pieczonym kurczakiem i frytkami.
Sałatkę dodaję do III Baru sałatkowego

oraz do akcji "Sezon na jabłka"

a wspólnie sałatkującym w tym spotkaniu koleżankom bardzo dziękuję za udział.

Pozdrawiam Was dziewczyny serdecznie!

Czas na zmiany...

2011-09-30T14:24:00.003+02:00

W maju minęły trzy lata mojego kulinarnego blogowania. W tym czasie przeszłam różne etapy blogowej fascynacji . Od kompletnej niewiedzy o istnieniu blogosfery i czym jest internet w ogóle, poprzez radość z odkrywanych umiejętności własnych, możliwości komunikacji z innymi blogerami, poprzez zainteresowanie, udział i organizowanie akcji kulinarnych, aż do zniechęcenia ciemną stroną internetu.
Nie wgłębiając się w szczegóły, bo nie mam zamiaru tu publicznie się tłumaczyć, dlaczego nie lubię sieciowych energetycznych wampirów, trolli, prześmiewczych seksistów i podbieraczy cudzej własności intelektualnej - postanowiłam wrócić do źródeł.
Zakładając pierwszego bloga (jeszcze na bloxie) myślałam, że będzie to po prostu taki mój elektroniczny zeszycik na przepisy kulinarne. Nie zastanawiałam się nad zakresem dostępności do pisanego i publikowanego tekstu. Nie spodziewałam się, że internet to jeszcze większa dżungla niż realne życie...

Wracając do pierwotnych planów opuszczam w pewnym sensie to miejsce, chociaż blog pozostanie nadal otwarty.

Po pierwsze są tu moje posty biorące udział w różnych akcjach i moje podsumowania akcji, które chcę pozostawić nadal dostępne.
To byłoby nie w porządku w stosunku do wszystkich uczestników moich akcji, gdyby taki dostęp zniknął.

Po drugie - będę tu nadal wstawiać posty biorące udział w akcjach kulinarnych, chociaż zbyt dużej aktywności własnej w tym zakresie nie przewiduję.
Na pewno będę tu moje własne posty w ramach kolejnych edycji Baru sałatkowego.
A co do udziału w innych akcjach - to czas pokaże... nic nie mogę z góry przewidzieć.

Moje blogowanie będę kontynuować w nowym miejscu, do którego zaproszę osoby mi znane i zaprzyjaźnione.
Mam nadzieję, że będą tam zaglądać...

III Letni Festiwal Zupy - podsumowanie

2011-09-02T23:43:00.004+02:00

Dziękując wszystkim, którzy wzięli udział w tym kolejnym Festiwalu, przedstawiam podsumowanie tej akcji.
Jak widać bardzo mało zrobiliśmy chłodników, w porównaniu z chociażby ubiegłoroczną edycją. Trudno się jednak dziwić, skoro tak wiele osób, w różnych regionach narzekało na złą pogodę.
Zapraszam do lektury i samodzielnej realizacji przepisów...

Przepisy w tej akcji można znaleźć na blogach:

Alicja w krainie garów
Bea w kuchni
Berenika - mój kulinarny pamiętnik
Ciastko z dziurką
Co by tu zjeść?
Człowiek jest tym, co zje
Dobre smaki
Domi w kuchni
Eat.Read
Filozofia smaku
Grażyna gotuje
Habibi
Kate`s Pie Hole

Kuchenne fascynacje

Kuchenne wędrówki Shinju
Kuchnia Prezydentowej
Kulinaria dnia codziennego
Lubię to... gotowanie!
Malinowa Kuchnia
Mirabelkowy blog

Moja kuchnia na diecie
Mozaika życia
Notatnik kuchenny
Przy kubku kawy

Podróże kulinarne
Przepisy Aleksandry
Smaczna pyza
Sweet Cycely
Tajniki smacznego jedzenia na SouthBeachDiet
Takie tam...
Uczta dla podniebienia
Upieczeni
W pewnej kuchni na wyspach
Wypiecz wymaluj
Z kartoflanego pola

Zapiski kuchenne Peli
Zielony stolik

Zupy na ciepło

- Chowder z kukurydzy
- Domowy rosół z domowym makaronem
- Kapuśniak
- Kremowa zupa z łodygi brokuła
- Krem pomidorowy
- Krem z bobu
- Krupnik z twardzioszkami
- Smocza zupa (ogórkowa)
- Świńska zupa z chili
- Zielona zupinka
- Zielony krem
- Ziemniaczano-kukurydziany krem
- Zupa cukiniowo-czosnkowa
- Zupa grzybowa ze słodkimi ziemniakami
- Zupa jarzynowa
- Zupa jarzynowa z babką na dwa sposoby
- Zupa jarzynowa z kalarepką
- Zupa kapuściana z pulpetami
- Zupa-krem na bazie brokuła z kukurydzą
- Zupa krem z pora
- Zupa kurkowa
- Zupa marchewkowa z chili i akcentem pomidorowym
- Zupa pieczarkowa Prezydentowej
- Zupa pomidorowa z amarantusem
- Zupa pomidorowo-buraczana z cukinią i fasolą
- Zupa rybaka
- Zupa serowa
- Zupa szczawiowo-porowa
- Zupa szczęścia z żółtych cukinii wg Nigelli
- Zupa z ciecierzycą i chorizo
- Zupa z kalarepy
- Zupa z kurek na winie

Arabskie smaki

- Ostra zupa pomidorowa z kuskusem i ciecierzycą, na arabską nutę
- Zupa-krem z okrą
- Zupa z soczewicy, fasoli i szpinaku

Argentyna
- Zupa ziemniaczana

Armenia
- Eczmiadzyński bozbasz

Chiny
- Zupa wyśmienita

Chorwacja

- Zupa ogórkowa

Czechy
- Kartoflanka z kurkami

Francja

- Kapuśniak prowansalski
- Soupe au pistou, czyli francuska zupa warzywna z bazylią
- Zupa cebulowa
- Zupa serowo-cebulowa

Gruzja

- Pikantna zupa gruzińska

Indie
- Zupa Mulligatawny

Jamajka
- Zupa dyniowa

Karaiby
- Kremowa zupa kokosowo-bananowa

Korea
- Zupa kimchi jjigae

Malaje
- Laksa

Meksyk
- Dwukolorowa zupa z papryki i pomidorów
- Zupa z opiekanych pomidorów i papryki
- Zupa z papryki i pomidorów
- Zupa z pieczonej papryki i pomidorów

Niemcy
- Zupa jabłkowo-chlebowa
- Zupa Seler-Ser

Polska
- Flaczki jarskie z pietruszkowymi naleśnikami
- Wielkopolska szabelkówka
- Zupa cukiniowo-czosnkowa
- Zupa koperkowa
- Zupa pieczarkowa z mikro-kluseczkami
- Zupa szczawiowa
- Zupa tylko latem tak pachnąca

Rosja

- Рассольник
- Солянка czyli solanka

Rumunia

- Ciorba de perisoare

Szwecja
- Zupa pokrzywowo-cebulowa

Tajlandia

Tom Kha Gai - ostra zupa z kurczakiem
Zupa marchewkowa z imbirem
- Zupa marchewkowa z mlekiem kokosowym i chili
Zupa z masłem orzechowym

Turcja

- Zupa jogurtowa

Włochy
- Minestrone
- Minestrone
- Minestrone
- Zupa z pieczonej papryki z serkiem mascarpone
- Zupa z pomidorów pieczonych z miodem

Chłodniki

- Chłodnik botwinkowy

- Chłodnik na botwince
- Chłodnik z botwinki

Hiszpania
- Gazpacho
- Gazpacho, czyli hiszpański chłodnik
- Gazpacho - według jednego przepisu
- Hiszpańskie gazpacho na pięć par rąk
- Orzeźwiająco. Gazpacho

Włochy
- Chłodnik z melona i pomarańczy

Na ciepło lub na zimno

- Zupa marchewkowa z dukkah i grzankami

Koda do banera podsumowania (do pobrania na bloga):

<a href="http://smakiprzysmaki.blogspot.com/2011/06/iii-letni-festiwal-zupy-na-biezaco.html"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-0VYomeXEnpk/ToXWvcyMBrI/AAAAAAAAFwQ/lnMarG4kWQw/s1600/zupa180.jpg" alt="III Letni Festiwal Zupy - podsumowanie" border="0" /></a>

Na inaugurację - Panzanella (a w 13 siła).

2011-09-01T19:00:00.004+02:00

I znowu mały spamik blogowych wpisów na jeden temat - to oczywiście kolejne kolejne wspólne wirtualne kucharzenia.
Już zresztą nazwane przez niektórych, że "to jest jakieś chore", a nasze "słodzenie sobie" (chodzi o podziękowania za wspólną akcję) tych niektórych przyprawia wręcz o mdłości.
No, nie dziwię się , nadmiar słodyczy daje takie skutki.

Jak to miło jednak, że nie ma wirtualnej policji z lotnymi patrolami do spraw walki z niesubordynacją umysłową.
Prawie widzę, jak funkcjonariusze wpadają do wnętrza naszych blogów z laserowymi świecącymi pałami (patrz "Gwiezdne wojny") i rozbijają te wszystkie posty, które nie są jedynie słuszne...

A teraz wracając do pierwszej sałatki w III Barze sałatkowym
Wspólnie kroiły, siekały, mieszały i podlewały sosem:
Ilonka - http://uwielbiamgotowac.blogspot.com/

Eve - http://lubietogotowanie.blogspot.com/

Shinju - http://kuchenne-wedrowki.blogspot.com/

Maggie - http://maggiegotuje.blogspot.com/

Marta - http://polkazprzyprawami.blox.pl/html

Justyna - http://mojakuchnia-kuchareczka.blogspot.com/

Dobromiła - http://dobrosmaki.blogspot.com/

Kabka- http://katespiehole.blogspot.com/

Kasia - http://kulinarna-galeria-arty-styczna.blogspot.com/

Ania - http://wlodarczyki.net/mopswkuchni/

Małgosia - http://alicjawkrainiegarow.blogspot.com/
Pela - http://smakiprzysmaki.blogspot.com/

a zespołem kucharek dyrygowała wirtualnie Panna Malwinna http://filozofiasmaku.blogspot.com/

Właśnie z powodu tej zespołowej inauguracji mojej akcji jest mi podwójnie miło.
Dziewczyny - dziękuję!

Przepis na sałatkę pochodzi z książki "Podróże kulinarne. Kuchnia włoska.", wyd. "Rzeczpospolita".
Podaję składniki w oryginalnej wersji, ale moja sałatka trochę się różni od przepisu.
Ze względów zdrowotnych nie miałam siły na bieganie od sklepu do sklepu, żeby zgromadzić wszystkie składniki.
Wbrew pozorom nie jest to wcale takie łatwe i właściwie tylko w supermarketach można liczyć na dobre zaopatrzenie.
Miałam do wyboru zrobić po swojemu, albo wcale.
Dlatego w mojej sałatce brakuje kaparów i awokado, a świeżą bazylię zastąpiłam suszoną.
No cóż, taka rzeczywistość.
Co prawda awokado, gdyby nawet było w sklepie, też nie kupiłabym.
Ostatnio okazało się po prostu, że my, z moim M. właściwie nie lubimy awokado.

Panzanella

Składniki:
- 1/2 bochenka długiej ciabatty (250g)
- 1 rozgnieciony ząbek czosnku
- 1/4 szklanki oliwy (60ml)
- 500g przepołowionych pomidorków cherry
- 1 pokrojony w cienkie plasterki ogórek libański (130g) (oczywiście nie mam dostępu do ogórka libańskiego, zawsze używam naszego. A za to obieram ze skórki )
- 1 grubo pokrojone średnie awokado (250g)
- 1/4 szklanki suszonych opłukanych kaparów (50g)
- 1 grubo pokrojona duża żółta papryka (350g)
- 2x400g opłukanej i odsączonej białej fasoli z puszki
- 1/2 szklanki grubo pokrojonej świeżej bazylii
- dodałam od siebie sól, pieprz i słodką paprykę w proszku

Pomidorowy winegret:
- 1/2 szklanki soku pomidorowego (125ml)
- 1/4 szklanki octu z czerwonego wina (60ml)
- 1/3 szklanki oliwy (80ml)

Piekarnik rozgrzać do temperatury 180-200 stopni.
Ciabattę pokroić w kostkę.
W misce wymieszać chleb z oliwą i czosnkiem.
Rozłożyć kostki chlebowe pojedynczą warstwą na blasze i zapiekać ok. 10 minut, aż się lekko zrumieni.(zapach jest wspaniały)
W międzyczasie zrobić pomidorowy winegret (najlepiej wymieszać w zakręconym słoiku).
Włożyć do miski wszystkie składniki sałatki

polać sosem i delikatnie wymieszać, ostrożnie potrząsając naczyniem.

Mój M. jadł, jadł i dokładał jeszcze do miseczki - jak widać mu smakowało i nawet jeszcze dolewał sobie sosu, którego trochę chyba za dużo zrobiłam. A który jest pyszny...

Aby było bardziej uroczyście chętnie dołączam ten wpis do akcji Shinju - Paprykujemy2 oraz do akcji Ani - Warzywa psiankowate.

Na zakończenie - Chińska zupa wyśmienita

2011-08-31T20:29:00.076+02:00

Dzisiaj kończy się ta nasza blogowa zabawa z zupami, a ja, jak zawsze przy takich okazjach odczuwam niedosyt, że nie wszystkie pomysły zrealizowane.... że czas tak szybko przeleciał.
Na zakończenie wybrałam zupę lekką, łatwą i przyjemną (w przyrządzeniu).

Zupa wyśmienita

Nazwa taka sobie, jak dla mnie zbyt ogólnikowa, nic nie mówiąca - pasująca do wszystkiego.
A jak coś jest do wszystkiego, to jest do niczego.
Ale to tak na marginesie (w sensie językowym).

Zupa wyśmienita to propozycja z książki K.Pospieszyńskiej "Kuchnia chińska", umieszczona w rozdziale "Potrawy kilkuminutowe".
Nie jest to zupa, która wystarczy na cały obiad.
Dlatego należy ją tak traktować i zaplanować towarzystwo innych, głównych dań.
Jest to jedna z tych potraw, które na zdjęciach nie wyglądają zbyt apetycznie, ale smakują rzeczywiście wyśmienicie.

Składniki:
- 10 dkg mięsa z piersi kurczaka
- 1/2 łyżeczki soli
- 1/2 łyżki mąki ziemniaczanej
- 1/2 białka
- 10 dkg małych pieczarek
- 1 1/2 łyżki smalcu
- 1 litr chińskiego bulionu drobiowego
- 1 łyżka sosu sojowego
- 1/2 kostki drobiowej
- sól, pieprz do smaku

Pokroić mięso na bardzo cienkie paski, wymieszać z solą, mąką ziemniaczaną i białkiem.

Pieczarki obrać, pokroić w plasterki

Smalec rozgrzać w garnku, włożyć mięso, mieszając smażyć na dużym ogniu 30 sek, dodać grzyby - smażyć 1,5 minuty na średnim ogniu.
Wlać rosół, doprowadzić do wrzenia, gotować przez 5-6 minut na małym ogniu.
Dodać sos sojowy i rozkruszoną kostkę, doprawić do smaku solą i pieprzem, gotować dalszą minutę.

Przepis dodaję również do akcji "Z Widelcem po Azji".

W sprawie akcji kulinarnych

2011-08-30T18:10:00.000+02:00

Akcje kulinarne oprócz swoich wszystkich pozytywnych stron, mają także kilka negatywnych.
Jedną z nich jest sprawa organizacji i dublowania się akcji.
Dyskusja na ten temat wraca regularnie co jakiś czas na forach i czatach
To dosyć kontrowersyjna sprawa, bo z jednej strony nikt nie ma monopolu na konkretną akcję, nie ma oficjalnych praw autorskich.
Z drugiej jednak strony duża część blogerów uznaje takie prawa nieoficjalnie - jeśli ktoś wymyślił akcję, to nie wypada mu jej podbierać.

Postanowiłam napisać tego posta, żeby nie było później niedomówień i nieporozumień.
Dzisiaj przeczytałam na jednym z blogów zaproszenie do akcji "Kanapka".
Ja taką akcję zaplanowałam i zapowiedziałam na forum Miksera - mój wpis w temacie "Akcje i ich organizatorki" z 15 czerwca tego roku.
Ponieważ nie podałam daty rozpoczęcia akcji, ani jej nie ogłosiłam na blogu, więc nie zgłaszam teraz pretensji pod niczyim adresem.
Nie uzurpuję sobie praw autorskich, tym bardziej, że organizatorka akcji chyba nie jest zarejestrowana na Mikserze i raczej nie mogła przeczytać tego wpisu.

Wręcz przeciwnie - piszę po to, żeby to mnie nikt później nie zarzucił plagiatu, dublowania akcji czy podkradania pomysłu.
Pomysł miałam i "zaklepałam" wcześniej na forum.
A że pojawił się również u kogoś innego? - trudno... to jednak nie znaczy, że w tej konkretnej sytuacji ja muszę teraz ze swojego rezygnować.
Zmieścimy się obie - internet jest na tyle duży, że nie będziemy sobie zawadzać.

Ja swoją akcję przeprowadzę po zakończeniu III Baru sałatkowego tzn. w listopadzie.
Zaplanowałam ją do bloga barowego i tam znajdzie się zaproszenie.

Akcja kulinarna "(Nie)codzienne kanapki"
Czas trwania: 2.11 - 30.11.2011
Miejsce akcji: blog "Bar sałatkowy "U Peli"

Pozdrawiam wszystkich...

Słodki miks, czyli wspólne gotowanie

2011-08-25T11:00:00.009+02:00

Odbyło się kolejne blogowe spotkanie w wirtualnej kuchni, tym razem zorganizowane z okazji startu nowego Miksera.
Nowe ubranko, nowa szata i w ogóle dużo nowego mikserowego.

Z tej okazji spotkały się (podaję alfabetycznie, żeby było sprawiedliwie) i przygotowały słodki akcent (a właściwie słodkie akcenty, bo każdy inny):
Ania - http://greenplumsss.blogspot.com
Ania - http://przyprawmnie.blogspot.com/
Dobromiła - http://dobrosmaki.blogspot.com/

Eve - http://lubietogotowanie.blogspot.com/
Kasia - http://katespiehole.blogspot.com
Maggie - http://maggiegotuje.blogspot.com/
Marta - http://polkazprzyprawami.blox.pl/html
Shinju - http://kuchenne-wedrowki.blogspot.com/
oraz moja skromna osoba.
A główną zarządzającą była Panna Malwinna http://filozofiasmaku.blogspot.com/

Rodzaje deserów nie były uzgadniane, więc dodatkowym akcentem jest pełna niespodzianka.

Ja przygotowałam bardzo prosty, łatwy i szybki

Deser jeżynowy z mascarpone

Składniki:

- jeżyny(ok. 30-40 dkg)

- 2 łyżki soku z cytryny

- cukier lub miód do smaku

- serek mascarpone

- płatki migdałowe

Zmiksowałam 1/3 jeżyn, dodałam trochę całych owoców, sok z cytryny i trochę cukru.

Wymieszałam i wstawiłam na 20 minut do lodówki.

Mascarpone wymieszałam z odrobiną cukru, przełożyłam do pucharków.

Na masę serową nałożyłam porcję masy owocowej i pozostałe całe owoce.

Posypałam migdałami...

Źródło przepisu: "Kuchnia" 8/2010 - jest to przepis na deser z jagodami, ale już pojawiły się jeżyny, więc uznałam, że dobrze zastąpią jagódki.

W przepisie była także podana melisa, ale nie miałam, nie dałam...

Jajecznica z grzybami

2011-08-18T23:14:00.007+02:00

Przygotowanie takich grzybów jest proste, ponieważ nie obiera się ich ze skórki i są dużo większe niż na przykład kurki.
Trzeba je dokładnie oczyścić, ewentualnie odciąć nóżki, wypłukać w kilku wodach.
Później można je po prostu ugotować w wodzie - Podgrzybek brunatny to gatunek, który trzeba gotować ok. 30-40 minut (pod koniec gotowania dodać sól i pieprz mielony). Większość gatunków gotuje się najwyżej 20-25 minut.

Jajecznica z grzybami

Na maśle podsmażyłam drobno posiekaną cebulkę, dodałam ugotowane grzyby i smażyłam krótko (często mieszając).
Dodałam troszkę oleju, bo całość zrobiła się zbyt sucha.
Grzybki odsunęłam na chwilę na bok, wlałam jajka, pod koniec smażenia posoliłam.

A na samym końcu oczywiście wymieszałam jajka z grzybami.

O swoich upodobaniach smakowych, dotyczących jajecznicy pisałam już kiedyś, przy okazji Jajecznicy z kiełbasą i Jajecznicy z pieczarkami .
Nie zmieniły się prawie wcale - jedyne moje ustępstwo wymusiło życie (a właściwie zdrowie) , zaczynam używać oleju i masła, niestety smalec będzie musiał odejść w zapomnienie.

Wakacyjny kompot

2011-08-17T23:36:00.009+02:00

Z garstki czerwonych porzeczek i kilku jabłek ugotowałam kompot.
Taki najprostszy napój, najbardziej kojarzący mi się z polskimi wakacjami na wsi - po prostu kompot z jabłek
Dodatek porzeczek wspaniale wzbogaca smak kompotu jabłkowego, który sam z siebie jest raczej mdły.

Kompot porzeczkowo-jabłkowy

Składniki:
- czerwone porzeczki
- jabłka
- cukier
- woda

Zagotować wodę z cukrem i wrzucić owoce.
Gotować kilka minut.

Jeśli ktoś woli napój klarowny - kompot przecedzić.
Mocno oziębić.
Ja lubię zawsze znaleźć trochę jabłek w szklance, więc po przecedzeniu wydłubuję (łyżką opczywiście) rozgotowane jabłka, które z powrotem wrzucam do kompotu.

Zupa nie wiadomo skąd

2011-08-11T18:35:00.002+02:00

Powstała ta zupka tak mimochodem, bez dokładnego przepisu - po prostu z tego, co miałam w domu.
Już w trakcie trwania akcji, w mikserowych pogaduszkach o zupie, dziewczyny podrzuciły jakiegoś linka.
Niestety, jak zwykle z angielskiej strony, a ja z tym językiem nie bardzo.
Coś tam poguglałam i zrozumiałam przepis na poziomie Kalego.
Prawdopodobnie była to zupka z azjatyckimi smakami, ze względu na dodatki.
Ale szybko mi z głowy wyleciało, więc w kuchni zrobiłam jakąś własną wersję - tak mniej więcej.

Zupa kapuściana z pulpetami

Składniki:
- włoszczyzna (por, seler, pietruszka, kilka marchewek)
- kapusta biała
- mięso mielone (wieprzowo-wołowe)
- 1 jajko
- tarta bułka
- olej sezamowy
- sos sojowy
- sól, pieprz

Z włoszczyzny ugotować wywar, wyjąć warzywa.
Do gotującego się wywaru wrzucić pokrojoną kapustę, gotować na małym ogniu.
Przygotować pulpeciki: do mięsa dodać całe jajko, bułkę tartą (ok. 1 łyżki), 1 łyżeczkę oleju, sos sojowy i przyprawy.
Z masy formować małe kulki, włożyć do wywaru z kapustą i gotować na małym ogniu ok. 20 minut.
Marchewki pokroić w plasterki, dodać do zupy.
Dopiero na końcu sprawdzić smak i ewentualnie doprawić solą i pieprzem.
To zależy od mięsa, które może być wystarczająco słone, szczególnie kupione gotowe mielone.

Miłe wyróżnienie

2011-08-08T14:23:00.030+02:00

Dostałam takie wyróżnienie od Mad.

Na jej blogu - w tym poście - są opisane zasady zabawy.
Bardzo dziękuję Mad, że wybrała właśnie mnie (a właściwie mojego bloga).
Takie przejawy sympatii są naprawdę bardzo miłe, szczególnie po pewnym czasie przebywania w internetowej ludzkiej dżungli - jeszcze gorszej od realnej.
Pozwalają nam spojrzeć optymistycznie, dostrzec dobre strony tej formy komunikacji.

Jednak nie pociągnę zabawy dalej, z dwóch powodów.
Pierwszy to taki, że nie chcę pisać o sobie dodatkowych informacji, a szczególnie takich, których dotąd tu nie umieściłam.
Moje stałe czytelniczki (bo jednak to są one), znajdą trochę wiadomości o mnie w poszczególnych wpisach.
I to jest wszystko co chcę ujawniać.
Natomiast pisanie czegokolwiek, na potrzeby tej zabawy - ot, tak, żeby tylko odfajkować, wydaje mi się bez sensu.
Drugi powód to taki, że miałabym problem z dokonaniem wyboru tych 16 osób.
Na pewno chciałabym więcej...

Pieczone ziemniaki

2011-07-29T09:00:00.001+02:00

Bardzo lubię pieczone ziemniaki, ale robię je dość rzadko.

Właściwie tylko przy okazji pieczenia mięsa, z którym mają być podane.

Wszystkiemu winien jest mój piekarnik (elektryczny), wcale nie taki stary, ale od nowości oporny.

Bardzo długo się nagrzewa, jakoś dziwnie słabo piecze (chociaż termometr pokazuje właściwą temperaturę.

Potrzebowałam kilku wpadek, żeby go "wyczuć" - w tym jedną poważną przy szczególnych gościach.

Goście przy stole, część potraw zjedzona, czekają na danie główne, a to co miało się już właśnie upiec jest półsurowe.

Brr... co za stres dla gospodyni...

I właśnie z tego powodu powolności mojego piekarnika piekę takie ziemniaczki co najmniej godzinę.

A jeśli kawałki są większego formatu, to i dłużej.
Piszę o tym, bo spotkałam już na blogach przepisy na 30 minut pieczenia.

No, nie wiem..

Mój sposób:

Ziemniaki kroję w grube plastry, wkładam do miski.

Nalewam trochę oliwy i mieszam tak, aby wszystkie kawałki załapały się na tłuszcz ( w miarę potrzeby dolewam jeszcze).

Przekładam do miseczek żaroodpornych (dużą formę mam zajętą mięsem).

Posypuję solą oraz ziołami.

Są to różne zestawy, na co akurat mam ochotę.

Tym razem był to cząber, tymianek i rozmaryn.

Wstawiam do piekarnika nagrzanego do 180 stopni, w połowie pieczenia zwiększam do 200.

Makaron zapiekany z serem, kalafiorem i pomidorami

2011-07-28T18:00:00.007+02:00

To efekt kolejnego wirtualnego spotkania w kuchni - tym razem według propozycji Shinju

Jak zwykle nie dało się użyć oryginalnych składników, podanych w przepisie.

Pomijając już trudności z kupieniem, nigdy nie wiadomo co się zdarzy.

Do zupy pieczarkowej gotowałam makaron świderki.

I tak jak Marysia ("Poszukiwany, poszukiwana") dorzucałam i dorzucałam makaron do garnka, bo jakoś mi się mało wydawało.

W ten sposób zupełnie bezmyślnie wrzuciłam całą paczkę.

A wszystkiemu winny zbyt duży garnek.

I tak zostałam z michą makaronu świderki, mając w perspektywie to makaronowe danie.

Creme fraiche zrobiłam chałupniczą metodą (według przepisu znalezionego w sieci), a ser Red Leicester musiałam zastąpić cheddarem.

Przepis od Shinju:

300 g rigatoni, penne lub macaroni
1 mały kalafior, podzielony na różyczki
200 ml creme fraiche
2 łyżeczki ziarnistej musztardy
175 g tartego sera Red Leicester
2 pomidory, pokrojone w ósemki
W garnku doprowadzić osoloną wodę do wrzenia, wrzucić makaron i ponownie doprowadzić do wrzenia, pogotować kilka minut. Następnie dorzucamy do gotowania kalafiora, ponownie doprowadzamy do wrzenia i gotujemy ok. 8-10 minut aż makaron i kalafior będą gotowe, ale dość jędrne. Dobrze odsączamy. Rozgrzewamy piekarnik/grill.
Na patelnię dodajemy creme fraiche, musztardę i garść sera, Na małym ogniu podgrzewamy aż ser zacznie się rozpuszczać. Wrzucić makaron i kalafiora i delikatnie wymieszać z sosem. Doprawić. Przełożyć do naczynia żaroodpornego.
Na wierzchu układamy cząstki pomidora. Posypać resztą sera i pieprzem. Zapiekać przez około 5 minut aż zbrązowieje i będzie pęcherzykować.

Moja wersja jest trochę inna - głównie oczywiście z powodu awarii makaronowej.
Kalafiora ugotowałam więc na parze (szybciej i wygodniej).
I trochę inaczej pokroiłam pomidory.

To chyba wszystkie zmiany, które raczej nie miały bardzo decydującego wpływu na efekt końcowy.

Dziękuję Shinju i pozostałym uczestniczkom naszego spotkania: Maggie, Eve, Greenplums , Kasi - takie przygotowania, rozmowy, ustalanie szczegółów kulinarnych jest bardzo miłe - niezależnie od stopnia trudności potrawy...

Chutney jabłkowy

2011-07-27T19:18:00.001+02:00

Chutney to jeden z tych pysznych dodatków, jakich nie kupi się w sklepie.
Sami możemy zrobić smakowe kompozycje, na które mamy ochotę i te pewnie będą najpyszniejsze.
Mówiąc po polsku - chutney to sos z wyczuwalnymi kawałkami owoców lub warzyw, sos do mięs na ciepło i zimno.
Może być morelowy, śliwkowy, żurawinowy, gruszkowy, jabłkowy, truskawkowy itp.
Niektóre rodzaje poddaje się pasteryzacji, ale te zawierające ocet nie muszą być tak utrwalane.

Chutney jabłkowy

Składniki:
- 5 jabłek
- 3 cebule
- 2-3 pomarańcze
- 10 dkg rodzynek
- 1 papryczka chili
- 20 dkg cukru
- 1 szklanka octu jabłkowego
- sól, pieprz, imbir, anyżek

Jabłka i pomarańcze obrać, pokroić.
Cebulę posiekać, papryczkę oczyścić z pestek, pokroić na małe kawałeczki.
Do garnka włożyć owoce i cebulę, wlać ocet i gotować 15 minut,
Wsypać cukier, mieszać aż cukier się rozpuści.
Dodać rodzynki, papryczkę i wszystkie przyprawy - gotować ok. 50 minut, aż masa zgęstnieje.
Od razu przełożyć do słoików.

Źródło przepisu: "Domowe przetwory. Przyjaciółka poleca" 7/2003

Zupa marchewkowa z chili i akcentem pomidorowym.

2011-07-25T22:00:00.007+02:00

To właściwie odmiana jednej z dwóch moich podstawowych wersji zupy pomidorowej.

Raz gotuję pomidorową osobno, z dodatkiem śmietany - a makaron lub ryż osobno (dodaję do zupy dopiero na talerzu), a raz gotuję ryż w wywarze i nie dodaję śmietany.

Wersja marchewkowa powstała z powodu dużej ilości marchewki, tak bez wcześniejszych planów.

Konsystencja tej zupki też odzwierciedla moje gusta, bardzo rzadko robię zupy-krem.

Lubię widzieć i smakować różne składniki zupy, pływające sobie w talerzu.

Składniki:

- pierś kurczaka

- włoszczyzna, ze zwiększoną ilością marchewki

- 1 bardzo duży pomidor

- kilka czubatych łyżek ryżu

- sól, pieprz, liść laurowy, ziele angielskie, chili w proszku (oczywiście lepsza byłaby świeża papryczka)

Z mięsa i włoszczyzny, z dodatkiem przypraw (oprócz chili) ugotować wywar.

Wyjąć warzywa i mięso, do gotującego się wywaru włożyć opłukany ryż - gotować na wolnym ogniu.

Kiedy ryż jest już prawie miękki dodać pomidora (obranego ze skórki i rozdrobnionego).

Gotować kilka minut.

Marchewkę rozdrobnić (ja to robię widelcem), mięso pokroić - włożyć do zupy.

Dodać chili, chwilę gotować.

Ja chili nie żałuję, bo lubimy takie wyraziste smaki, a marchewka sama w sobie - wiadomo, łagodniutka...

Sałatka z C jak czereśnie

2011-07-18T23:03:00.004+02:00

Bardzo długo nie mogłam się zdecydować, jaka ma być moja realizacja kolejnego Zaproszenia Baru Sałatkowego.

Postawiłam sobie poprzeczkę, że nie cukinia, ani czosnek, ale właśnie czereśnie - tak po prostu, żeby sobie utrudnić.
Inne składniki są dostępne także później, czereśnie są krótko i właściwie już się kończą.

A czereśnie uwielbiam - to owoce mojego dzieciństwa, które teraz mnie słono kosztują.

Ceny zwariowały - ciekawa jestem, czy wszędzie w Polsce czereśnie są tak koszmarnie drogie?

Szukając pomysłu lub inspiracji natknęłam się na przepis Jamiego Olivera w "Kuchni' 7/2010, który w pewnym stopniu wykorzystałam do mojej wersji.

Mięso kaczki zastąpiłam pieczonym kurczakiem, pominęłam miętę (znowu ta nieszczęsna mięta!, którą zresztą ja osobiście bardzo lubię), coś jeszcze zmieniłam.
Nie będę analizować dokładniej, bo nie o to chodzi.

Sałatka z czereśniami

Składniki:
- mięso pieczonego kurczaka
- czerwona papryka
- cebula
- zielony ogórek
- sałata masłowa
- czereśnie
- oliwa
- sól, pieprz mielony
- ulubione pieczywo na tosty
- masełko czosnkowe
Nie podaję precyzyjnych ilości składników, dokładamy ile chcemy.

Mięso z kurczaka delikatnie rozerwać na kawałki.
Z ogórka wykroić pestki.
Paprykę, cebulę i ogórka pokroić w słupki.
Czereśnie wydrylować, połowę odłożyć , pozostałe pokroić na mniejsze kawałki.
Odłożone czereśnie zmiksować z oliwą, solą i pieprzem - dałam 1 łyżkę oliwy.
Listki sałaty ułożyć na talerzu, na nich porozkładać dowolnie składniki sałatki.
Osobno podałam sos.

Każdy sobie nałożył sałatkę na talerzyk i polał sosem.

Powiem krótko: pycha!!! - sałatka bardzo mi smakowała

Według jednego przepisu...

2011-07-18T20:00:00.004+02:00

Jak w tytule... według jednego przepisu powstało kilka wersji hiszpańskiego chłodnika (nazywanego również iberyjskim).

Odpowiadając na hasło rzucone przez Malwinnę w mikserowych pogaduszkach, z wielką przyjemnością dołączyłam do grupki wspólnie gotującej.
W tej wirtualnej kuchni spotkały się: Malwinna, Eve, Maggie, Shinju i ja

Choć tym razem żadnego gotowania nie było - wręcz przeciwnie... było chłodzenie.

Gazpacho

Przepis pochodzi z książki "Podróże kulinarne. Kuchnia hiszpańska" wyd. Rzeczpospolita

Składniki (przepis dla 8 osób):

5 kromek białego chleba
1 ząbek czosnku wyciśnięty
1/3 szklanki oliwy
1/4 szklanki octu z czerwonego wina
4 duże dojrzałe pomidory -880 g - obrane ze skórki i pokrojone
2 ogórki libańskie 260 g- obrane ze skórki i pokrojone
1 czerwona papryka-200g- posiekana
1 średnia czerwona cebula- 170g- posiekana
1/3 szklanki soku pomarańczowego-80 ml
dodatkowo- 1 mała czerwona cebula posiekana, 1 mała czerwona papryka drobno posiekana, 1 ogórek libański pozbawiony pestek i drobno posiekany, 1 łyżka świeżej natki pietruszki posiekanej, 12 kostek lodu
grzanki- 2 kromki białego chleba, 2 łyżki oliwy

Usuń skórę z chleba, miąższ rozerwij na kawałki.

Wymieszaj w średniej misce miąższ chleba, czosnek , oliwę i ocet.

Odstaw na 30 min.

Miksuj masę chlebową z pomidorami, ogórkami, papryką, cebulą i sokiem do uzyskania gładkiej konsystencji.
Przetrzyj przez gęste sito.
Przykryj i wstaw do lodówki na całą noc lub na 3 godziny.
Tuż przed podaniem posyp dodatkową cebulę, papryką, ogórkiem, pietruszką i grzankami.
Dodaj kostki lodu.

Grzanki- usuń skórę z chleba, pokrój miąższ w niewielką kostkę.

Rozgrzej oliwę na średniej patelni, wrzuć chleb, podgrzewaj, mieszając aż zbrązowieje i zrobi się chrupiący.

Osącz na papierze kuchennym.

Moje zmiany przepisu:

- nie znam libańskiego ogórka i nie wiem, gdzie mogłabym go w Polsce kupić, więc oczywiście dałam naszego polskiego ogórka wężowego

- grzanki zrobiłam nie z chleba, ale z angielki (nazywanej również bułką paryską lub wrocławską)

- nie przecieram nigdy zup, bo my lubimy właśnie takie

- nie dodałam kostek lodu

To druga moja wersja gazpacho - poprzednią (w pierwszej edycji festiwalu zupowego) opisałam tutaj

Bardzo dziękuję Malwi za pomysł i zaproszenie, a blogowym koleżankom za wspólną zabawę.

Mam nadzieję na następne, bo to bardzo miła sprawa.

Zielone smarowidło

2011-07-17T16:00:00.001+02:00

Wraz z pojawieniem się młodego bobu, na blogach pojawiły się przepisy na pastę w różnych wersjach..

Często jej liściastym składnikiem jest świeża mięta.

Niestety, nie używam tego składnika, bo mięta jest jednym z naprawdę nielicznych rzeczy, których nie lubi mój M.

Zrobiłam swoją wersję z natką pietruszki.

Bób ugotowałam na parze, po ostudzeniu obrałam.

Zmiksowałam z dodatkiem oliwy

Doprawiłam solą i pieprzem, dodałam posiekaną natkę pietruszki.

Najbardziej smakuje z grzankami

Chłodnik botwinkowy

2011-07-16T23:23:00.006+02:00

Dotychczas moja jedyna wersja to klasyczny chłodnik z botwinką.

Teraz spróbowałam nieco inaczej, wykorzystując jako inspirację - ten przepis.

Nie rozpisuję się zbytnio w tym poście, bo jak zwykle upały mi nie służą...

Składniki:

- pęczek botwinki wraz z buraczkami

- sól morska i świeżo zmielony pieprz

- 1 l wody

- 1 ząbek czosnku

- zielone łodyżki koperku i natki pietruszki

- po 2 łyżki posiekanego szczypiorku i koperku

- 1 łyżka oliwy

- 1 łyżeczka soku z cytryny

- jogurt naturalny

- śmietana 12%

- jajka ugotowane na twardo

Botwinkę i buraczki opłukać, posiekać liście, buraczki pokroić jak najdrobniej.

Włożyć do garnka z wodą, doprawić solą, pieprzem, dodać przekrojony ząbek czosnku, zielone łodyżki, wlać oliwę i zagotować.

Zmniejszyć ogień i gotować kilka minut na małym ogniu aż buraczki będą miękkie.

Pod koniec dodać sok z cytryny - schłodzić.

Dodać jogurt i śmietanę, wymieszać.

Schłodzić w lodówce do czasu podania.

Na talerze włożyć pokrojone jajka, wlać chłodnik, posypać posiekanym koperkiem i szczypiorkiem.

III Letni Festiwal Zupy - suplement do Zaproszenia

2011-07-12T16:37:00.007+02:00

Festiwal trwa (tu zaproszenie) - nadal bardzo zachęcam do udziału, pojawiają się kolejne propozycje, ale ... jednocześnie pewne niezrozumienia.

Postanowiłam więc powrócić do Zaproszenia i wyjaśnić sprawę "geograficzną" tej akcji.

Być może w Zaproszeniu nie dość jasno to napisałam.

To fragment zaproszenia, o który chodzi (cytuję bez zmian)

"... W tym roku postanowiłam wprowadzić małe urozmaicenie geograficzne - tak to nazwijmy.

Sięgnijmy po przepisy kuchni innych krajów - po przepisy odpowiednie na letnie obiady.

Pełna nazwa akcji brzmi tak:

III Letni Festiwal Zupy.

Z różnych stron świata.

W tytule posta lub w jego treści powinna się więc znaleźć informacja, z jakiego kraju pochodzi ta konkretna zupa.

Na przykład taki zapis:

- Chłodnik hiszpański,

- Zupa kaszubska.Polska,

- Minestrone.Włochy

Jeśli to możliwe umieszczajmy źródło przepisu : tytuł książki, aktywny link do bloga, strony internetowej...."

I jak się okazało - niektóre osoby zrozumiały ten zapis, jako podstawowy warunek: tylko zupy przypisane do jakiegoś kraju.

Wyjaśniam więc jeszcze raz:

W tej akcji biorą udział przepisy na różne zupy pasujące do letniego jadłospisu.

Takie, które sami wymyślamy, gotujemy według przepisu z książki (czy innego źródła), według przepisu domowego, od przyjaciółki, w oparciu o zupę zjedzoną gdzieś "na mieście".

Po prostu: wszystkie zupy, które gotujemy w lipcu i sierpniu, a które opiszemy potem na swoim blogu.

Nie wszystkie posty muszą zawierać informację o kraju pochodzenia przepisu.

Zmieniam pierwotny zapis, żeby był bardziej zrozumiały dla wszystkich:

"...W tym roku postanowiłam wprowadzić małe urozmaicenie geograficzne - tak to nazwijmy.

Sięgnijmy także po przepisy kuchni innych krajów - po przepisy odpowiednie na letnie obiady.

Pełna nazwa akcji brzmi tak:

III Letni Festiwal Zupy.

Z różnych stron świata.

W tej akcji biorą udział przepisy na różne zupy i chłodniki pasujące do letniego jadłospisu.

Czyli:

- zupy gotowane według naszych własnych pomysłów

- zupy, które znamy z domu rodzinnego, jedliśmy u znajomych lub w restauracji, a potem odtworzyliśmy ich własną wersję w swojej kuchni

- zupy ugotowane według przepisów kuchni innych państw, których pochodzenie jest znane i przypisane geograficznie.

Jeśli przepis dotyczy zupy z kuchni innego kraju, której pochodzenie znamy - wtedy w tytule posta lub w jego treści powinna się więc znaleźć informacja, z jakiego kraju lub regionu kulturowego, geograficznego pochodzi ta konkretna zupa.

Na przykład taki zapis:

- Chłodnik hiszpański,

- Zupa kaszubska.Polska,

- Minestrone.Włochy

- Zupa pomidorowa na arabską nutę

- Azjatycka zupa z klopsikami.

- Afrykańska zupa z....

Jeśli to możliwe umieszczajmy źródło przepisu : tytuł książki, aktywny link do bloga, strony internetowej...."

Te poprawki wstawię również w poście z Zaproszeniem.

Mam nadzieję, że teraz jest już wszystko jasne.

I bardzo proszę - Czytajcie uważnie!

Deszcz w lipcu, Kapuśniaczek i rzecz o fasoli

2011-07-04T16:08:00.002+02:00

Pierwsze dni nowego miesiąca pasują idealnie do starego polskiego filmu "Deszczowy lipiec", do którego scenariusz napisała mistrzyni słowa Stefania Grodzieńska.

Tam ciągle padało i lało, więc wczasowicze z pewnego pensjonatu w Zakopanem z nudów musieli grać w brydża, albo romansować prawie przymusowo.

W sobotnią noc deszcz również padał, chwilami z większą intensywnością...

Budziłam się wtedy i tak na wpół sennie cieszyłam się z domowego ciepełka, a moje myśli same wykreowały niedzielny obiad.

Dokładniej zupę - pachnący, parujący jeszcze na talerzu kapuśniak ze słodkiej kapusty.

Podobny do tego, który gotowali bohaterowie filmu "Kapuśniaczek" (La Soupe aux choux) z 1981 r.

Gotowanie owego kapuśniaku oraz zachwyt przybysza z Kosmosu jest tak pokazane, że zawsze oglądając ten film mam ochotę na taką zupę.

Ja w ogóle dość rzadko gotuję nasz tradycyjny polski kapuśniak, czyli z kapusty kiszonej.

Ze słodkiej jeszcze rzadziej.

Tym razem jednak miałam wszystkie potrzebne składniki w domu, żeby zaspokoić senne majaki.

No, może z jednym potknięciem - fasolowym.

Gotowałam fasolę wystarczającą ilość razy, zawsze ją mocząc na noc.

A teraz miałam do wyboru: ugotować według przepisu, czyli wrzucając suchą fasolę razem ze wszystkimi składnikami (wiedząc, że będzie twarda), albo odłożyć gotowanie na następny dzień (z namoczoną fasolą).

Wybrałam świadomie opcję pierwszą - "a co tam... zrobię według przepisu, chociaż wiem, jaki będzie skutek"

Oczywiście fasola po 3 godzinach gotowania była mocno twardawa.

Szukając odpowiedniego przepisu w książkach o kuchni francuskiej, zdecydowałam się na

Kapuśniak prowansalski

Składniki dla 8 osób i duży gar do gotowania ( ja ugotowałam z połowy podanych ilości):

- 2 kg kapusty cukrowej

- 3/4 kg wędzonki (najlepiej bekon)

- 2 duże cebule

- pęczek zielonej pietruszki i trzebuli (nie miałam)

- 2-3 marchewki

- szklanka fasoli (jaś)

- 2 szklanki ziemniaków pokrojonych w kostkę

- po łyżeczce: majeranku, tymianku, bazylii

- 3-4 ząbki czosnku

- 3 goździki

- 10 ziarenek pieprzu

- sól

Kapustę drobno posiekać, marchewki przekroić wzdłuż na 4 części, ziemniaki w drobną kostkę.

Wraz z fasolą włożyć do dużego garnka (6 l).

Zalać wodą tak, aby pokryła zawartość.

Cebule obrać, wbić w nie goździki.

Gotować na bardzo małym ogniu (3 godziny).

Po pewnym czasie dołożyć bekon i wszystkie przyprawy.

Gdy fasola będzie miękka (???), wyjąć bekon, pokroić w kostkę i dodac do kapuśniaku.

Wyjąć pęczki ziół.

Podawać bardzo gorący.

To tyle oryginalnego przepisu z książeczki "Kuchnia francuska" M.Iwaszkiewicz, S.Włodek. Warszawa 1976 r.

A sposób gotowania tej zupy trzeba po prostu "wyczuć"...

Już w trakcie gotowania cała kuchnia wypełniona była wspaniałym rozgrzewającym aromatem.

Mimo oporności fasoli zupa była pyszna ...

Owocowa nalewka na rumie - początek truskawkowy.

2011-07-02T23:51:00.008+02:00

Udało mi się upolować (chociaż z wielkim trudem) jedne z ostatnich chyba truskawek.
Mocno się zawzięłam właśnie na truskawki, bo już od dawna chciałam zrobić nalewkę owocową.
I zapoczątkować ją truskawkowo.

Mam w swoich książkach duży zapas przepisów na alkoholowe nalewki owocowe.

Przepisy sobie, a ja od lat się zbierałam do takiej nalewki, jak dotychczas bez efektu.

Do czasu, gdy w środku sezonu truskawkowego trafiłam na ten przepis u Bei.

W końcu się zmobilizowałam i teraz, gdy już właściwie po sezonie, truskawki są kupione i nalewka nastawiona - jak to się kiedyś mówiło.

Nalewka owocowa na rumie

Do dużego słoja wkładamy umyte, osuszone truskawki, zasypujemy cukrem.

Następnie zalewamy rumem i szczelnie zamykamy.

A później dodajemy kolejne owoce lata – za każdym razem zasypując owoce cukrem i zalewając rumem.

Po ostatnim dołożeniu owoców czekamy z degustacją jeszcze 2-3 miesiące.

Można dodać laskę wanilii lub cynamon.

Przepis podaje: tyle samo cukru co owoców, ale zastosowałam się do uwag Bei, że to może być nadmiar słodyczy.

Dałam mniej cukru: na 30 dkg truskawek, 20 dkg cukru.

Jak widać na zdjęciu niektóre truskawki są przekrojone.

Raczej to chyba bardzo nie wpłynie na smak całości, ale przy kupnie nie miałam co wybrzydzać.

Była tylko jedna partia i to różnej wielkości.

A ponieważ użyłam gąsiorka od wina ( z wąskim otworem) musiałam niektóre truskawki przekroić.

Opcja wpychania na siłę zamieniłaby owoce prawie w mus truskawkowy.

Festiwalowy początek

2011-07-01T23:53:00.006+02:00

Pogoda pięknie się dziś załamała, co miało już nastąpić od kilku dni.

Szczególnie wczoraj mnie dobił słyszany kolejny raz komunikat: "jutro w dalszym ciągu chłodno i pochmurno".

Nie wiem, jak w dalszym ciągu, skoro u mnie ( w mieście oddalonym od stolicy nie tak bardzo daleko) cały mijający tydzień to jeden wielki duszący upał.

A dziś od rana rzeczywiście przyjemny chłodek i uroczo siąpiący cały czas deszcz.

Nie myślcie, że mówię to z perspektywy domowego zacisza -nic z tych rzeczy.

Od rana kilkakrotnie przemieszczałam się po mieście (tramwajem, nie samochodem), więc odpowiednio zmarzłam, przewiało mnie, zachlapało mnie.

Ale co tam! ja uwielbiam deszcz i chłodek (na złość ubrałam się oczywiście nieodpowiednio).

W taką pogodę, letnio-chłodną, na inaugurację Letniego Festiwalu świetna jest ta zupa, o której poniżej.

Przepis pochodzi z książeczki "Kuchnia gruzińska" Grażyny Strumiłło-Miłosz.

Mam kilka książeczek z tej serii i chętnie z nich korzystam.

A zupa jest świetna również dlatego, że mało przy niej pracy.

Pikantna zupa gruzińska

Podaję dokładnie przepis z książeczki, bo według niego ugotowałam zupkę.

Jedyne różnice to ominięcie niektórych elementów.

Składniki:

- 40 dkg wołowiny lub wieprzowiny z kości (ja gotuję bez kości)

- 2 cebule

- 2-3 pomidory

- 3-4 ząbki czosnku

- 1/4 szklanki ryżu

- 6-7 śliwek marynowanych

- 1 łyżka tłuszczu

- ostra mielona papryka, przyprawy ziołowe (według gustu pani domu)

- zielona natka pietruszki

- zielona kolendra (brak)

- kilka listków mięty świeżej lub suszonej

- sól, pieprz

Mięso dokładnie umyć, pokroić na niewielkie porcje, włożyć do rondla, zalać zimną wodą (6 szklanek) i gotować.

Gdy mięso trochę zmięknie wrzucić ryż, drobno pokrojoną cebulę, przyprawy ziołowe, roztarty z solą czosnek i pieprz.

Pomidory sparzyć wrzątkiem, obrać ze skórki, pokroić w ćwiartki, podsmażyć na tłuszczu i dodać do zupy.

Dodać śliwki pokrojone w paseczki.

Przed podaniem posypać zupę posiekaną zieleniną.

Sałatka "Powitanie lata"

2011-06-27T19:35:00.009+02:00

Najczęściej w swoich skojarzeniach kulinarnych lubię wracać do wspomnień, do tych dalekich refleksów pamięci.

Szukając pomysłu na sałatkę "Powitanie lata", do 15 zaproszenia Barowego, rozmarzyłam się trochę.

Co pierwsze kojarzy mi się z początkiem lata, z wakacjami?

Takie najpierwsze, czerwcowe skojarzenia to czereśnie.

Czereśnie sama zrywałam z drzewa, dojrzewały jeszcze w czasie trwania roku szkolnego (kiedyś wakacje nie zaczynały się tak wcześnie).

Zaraz po powrocie ze szkoły, nie zdejmując szkolnych ciuchów (tak, tak - to była epoka obowiązkowych fartuszków), biegłam do ogrodu, po drabinie na drzewo i tam, siedząc na gałęzi zjadałam zerwane owoce.

Ćwicząc przy okazji umiejętność plucia pestkami na odległość.

Jedynym minusem tego samodzielnego łasowania na drzewie była obecność obrzydliwych, wielkich, włochatych, pełzających liszek.

Trzeba było bardzo uważać, żeby nie mieć z nimi bezpośredniego kontaktu.

Początek lata to także truskawki, ogórki małosolne, a później... pomidory!.

Upragnione pomidory - słoneczny synonim lata.

Szczególnie pomidory bułgarskie, sprzedawane w niektórych sklepach jako luksusowy towar z importu.

A sałatka caprese to skojarzenie z włoskimi klimatami, gwarantującymi stuprocentowe lato.

I wspomnienie naszej włoskiej podróży pewnego pięknego lata dawno, dawno temu... kiedy byliśmy młodzi i piękni.

Składniki:

- pomidory

- ser mozzarella

- suszone pomidory w zalewie

- sałata

- bazylia (jak się akurat posiada świeżą)

sos:

- ocet winny

- oliwa

- sól, pieprz ziołowy

Ocet utrzeć z solą i pieprzem, wymieszać z oliwą.

Ubić trzepaczką na jednolity sos.

Ser i pomidory pokroić w plasterki, ułożyć na przemian.

Skropić przygotowanym sosem.

Posypać drobno pokrojonymi suszonymi pomidorami.

Schłodzić w lodówce ok. 1 godziny.

Przysmak z bobu

2011-06-26T22:53:00.004+02:00

Z lekkim opóźnieniem zrobiłam moją sałatkę do 14 edycji Baru sałatkowego na literę "B".

Ten przepis od dawna już był wybrany, nic sama nie wymyślałam, chciałam zrobić sałatkę z tego gotowca.

Przepis pochodzi z gazetki "Kuchnia ekspresowa" Claudia 7/2009, z rozdziału "Warzywne inspiracje" i nazywa się "Przysmak z bobu".
To "dwa w jednym" - w związku z literą tej edycji barowej.

Składniki: (podaję według przepisu, ale ja zmniejszyłam ilości wszystkich składników)

- kilka liści sałaty

- 3 pomidory średniej wielkości

- 50 dkg ugotowanego bobu

- 15 dkg sera feta

- 12 czarnych oliwek bez pestek

Sos:

- 1 ząbek czosnku

- 3 łyżki oliwy

- 3 łyżki octu winnego

- świeży koperek

- sól, pieprz

Od pewnego czasu gotuję bób tylko na parze.
To bardzo wygodny sposób, co bardzo często podkreślam, bo jestem zwolenniczką tego urządzenia.

Liście sałaty umyć, osuszyć i porwać na mniejsze kawałki.

Pomidory bardzo dokładnie umyć pod bieżącą wodą, pokroić w ćwiartki.

Razem z sałatą włożyć do salaterki.

Dodać obrany bób i ser feta pokrojony w kostkę.

Oliwki pokroić w plasterki, wymieszać z pozostałymi składnikami.

Sos: Czosnek obrać i rozdrobnić, wymieszać z oliwą i octem winnym, przyprawić do smaku.

Sałatkę polać sosem tuż przed podaniem i posypać posiekanym koperkiem.

Trzeci Letni Festiwal Zupy - Zaproszenie

2011-06-26T00:23:00.009+02:00

Z prawdziwą przyjemnością zapraszam wszystkich do wzięcia udziału w Letnim Festiwalu Zupy.

To już trzecie lato z zupami - jak ten czas leci!

Powstały nowe blogi, dołączyli nowi blogerzy, znowu się pomiesza skład uczestników - jak w dobrej zupie.

Zapraszam do wspólnego przyrządzania orzeźwiających chłodników w czasie upałów i ciepłych zup na zimniejsze, deszczowe dni lata.

Oczywiście ta letnia edycja nie jest miejscem dla zup ciężkich, sycących, rozgrzewających nadmiarem kalorii.

Edycja posta - 12.07.2011
wyjaśnienie zmian w tekście tego Zaproszenia jest tutaj

"...W tym roku postanowiłam wprowadzić małe urozmaicenie geograficzne - tak to nazwijmy.

Sięgnijmy także po przepisy kuchni innych krajów - po przepisy odpowiednie na letnie obiady.

Pełna nazwa akcji brzmi tak:

III Letni Festiwal Zupy.

Z różnych stron świata.

W tej akcji biorą udział przepisy na różne zupy i chłodniki pasujące do letniego jadłospisu.

Czyli:

- zupy gotowane według naszych własnych pomysłów

- zupy, które znamy z domu rodzinnego, jedliśmy u znajomych lub w restauracji, a potem odtworzyliśmy ich własną wersję w swojej kuchni

- zupy ugotowane według przepisów kuchni innych państw, których pochodzenie jest znane i przypisane geograficznie.

Na przykład taki zapis:

- Chłodnik hiszpański,

- Zupa kaszubska.Polska,

- Minestrone.Włochy

- Zupa pomidorowa na arabską nutę

- Azjatycka zupa z klopsikami.

- Afrykańska zupa z....

Jeśli to możliwe umieszczajmy źródło przepisu : tytuł książki, aktywny link do bloga, strony internetowej...."

Dla przypomnienia, a dla nowych uczestników zapoznanie z podstawami akcji kulinarnych.

Zasady zabawy:

1. W czasie jej trwania tj. od 1 lipca do 31 sierpnia 2011 roku, gotujemy letnie zupy, a następnie wstawiamy przepisy/opisy na blogi wraz ze zdjęciami przyrządzonych zup i chłodników (to jest nieodzowne!).

2. W akcji biorą udział wpisy oznaczone banerem akcji lub zawierające w treści aktywny link do tego zaproszenia.

3. Nie dodajemy archiwalnych wpisów.

4. Linki z wpisami na blogach można przesyłać do mnie na adres, który wyświetla się w moim profilu na tym blogu lub wstawiać na stronie akcji w Mikserze.

Jeśli w którymś momencie na nowym Durszlaku pojawią się akcje , prawdopodobnie tam też wstawię to zaproszenie.

Edycja posta:
Akcja pojawiła się na nowym Durszlaku z datą 9.08. , więc tutaj też dodaję banerek durszlakowy.

Nie mogę sobie odmówić takiej refleksji - to jest pierwsza akcja na nowym Durszlaku, tak samo jak Zimowy Festiwal Zupy był pierwsza akcją na starym - tak sie jakoś zbiegło.

Po zakończeniu akcji zrobię podsumowanie i opublikuję je tutaj, niezależnie od podsumowań, które się dokonają automatycznie na Mikserze lub Durszlaku.

Jeśli szukacie inspiracji lub chcecie zapoznać się z poprzednimi edycjami zabawy - zapraszam tutaj: rok 2009 i rok 2010.

Zapraszam do zabawy - to już niedługo!

Kod do banera do pobrania na bloga:

<a href="http://smakiprzysmaki.blogspot.com/2011/06/trzeci-letni-festiwal-zupy-zaproszenie.html"><img src="http://2.bp.blogspot.com/-wBbNA8VomNc/TgZiNaia05I/AAAAAAAAFbw/ZJtilsLy8Hg/s1600/zupa180.jpg" alt="trzeci letni festiwal zupy zaproszenie" border="0" /></a>

Chłodnik pomidorowo-paprykowy

2011-06-23T23:45:00.000+02:00

To kolejny sprawdzian naszej wytrzymałości psychicznej - jak bardzo się boimy tajemniczej bakterii.

Pomidor wszak jest tu spożywany na surowo!

Składniki (na 1 porcję):

- pomidor

- połowa pomarańczowej papryki

- 3 rzodkiewki

- szczypiorek

- kefir

- jajko ugotowane na twardo

- sól, pieprz ziołowy, papryka w proszku

Wszystkie warzywa umyć bardzo dokładnie pod bieżącą wodą.

Osuszyć, z papryki usunąć pestki, z rzodkiewek i pomidora ogonki i zielone części.

Paprykę, pomidora i rzodkiewki rozdrobnić (ja to robię ręcznym mikserkiem na korbkę).

Przełożyć na talerz, przyprawić, wymieszać z kefirem.

Udekorować ćwiartkami jajka i posiekanym drobno szczypiorkiem.

Oczywiście to przepis do akcji Dobromiły

Zielona kanapka

2011-06-21T14:08:00.001+02:00

My - nie dając się E.coli jemy codziennie nasze polskie ogórki i pomidory.

Najchętniej w formie najprostszej, z niewielkimi dodatkami.

Na przykład w kanapkach...

Zielona kanapka, bo jak widać na zdjęciu kolor zielony (w różnych odcieniach) dominuje.

Składniki:

- kromki pszennego chleba, u mnie domowego wypieku

- pasztet z indyka

- zielony ogórek

- kilka listków sałaty masłowej

- natka zielonej pietruszki

- masło

- chrzan ze śmietaną

- sól

Ogórka myję bardzo dokładnie pod bieżącą wodą - najpierw zimny, potem przez chwilę gorący i znowu zimny strumień.

Szczególnie tak dokładnie, ponieważ przewiduję podać tego ogórka ze skórką.

Dokładnie płuczę listki sałaty i natkę.

Do kanapek najbardziej lubię listki z samego środka sałaty - te najjaśniejsze.

Kromki chleba smaruję cienko masłem, na to układam cienkie plasterki pasztetu.

Smaruję chrzanem, na wierzchu plasterki ogórka (posolić) i gałązki natki.

Smacznego!

Wytrawna surówka z truskawkami

2011-06-19T20:55:00.000+02:00

W ubiegłym roku zasmakowałam w truskawkach nie tylko na słodko.

Dzisiaj taka propozycja, zrobiona według tego przepisu.

Oczywiście z lekką zmianą, a właściwie brakiem sera parmezan.

Jedyny dostępny w sklepie wydał mi się zbyt drogi, a jakoś nie miałam weny do szukania gatunków zastępczych.

Ta truskawkowa sałata była częścią dzisiejszego obiadu: grillowane sznycelki z kurczaka i grzanki z pietruszkowym masłem.

Składniki:
- kilka truskawek
- ser parmezan
- sałata masłowa
- kilka kulek mini mozzarelli
- 2 łyżki oliwy
- 1 łyżeczka octu jabłkowego
- 1 łyżeczka pieprzu
- listki bazylii

Sery i truskawki pokroić w plasterki.
Listki sałaty poszarpać na mniejsze kawałki.
Do miseczki włożyć sałatę, dodać truskawki, ewentualnie kiełki, ser parmezan i małe kulki mozzarelli (ew. mozzarellę pokrojoną).
Polać oliwą, octem i posypać pieprzem.

Przepis dodaję do akcji truskawkowej Shinju

Kolej na ogórka

2011-06-16T20:01:00.001+02:00

Nie ulegając panice związanej z tajemniczą bakterią, jednak kupuję ogórki, które podobnie jak pomidory, zjadamy mając nadzieję, że bakteria nas nie dopadnie.

Dzisiaj , mając bardzo mało czasu i biorąc pod uwagę upał za oknem, przygotowałam szybki obiad dla mojego M.

Chłodnik ogórkowy w kolejnej wersji, filety z kurczaka grillowane na patelni oraz grzanki z kromek chleba własnego wypieku (w maszynie).

Wykorzystałam ten przepis na chłodnik, z lekkimi modyfikacjami.

Chłodnik ogórkowy

Składniki (na 1 porcję *):

- 1 ogórek

- 300 ml kefiru

- 2 ząbki czosnku

- kilka rzodkiewek

- 1 jajko

- sól, pieprz do smaku

Ogórka, rzodkiewki i szczypiorek umyłam bardzo dokładnie pod bieżącą wodą, osuszyłam papierowym ręcznikiem.

Jajko ugotowałam na twardo.

Najpierw odkroiłam z ogórka kilka plasterków ze skórką (na dekorację).

Pozostałą część obrałam ze skórki i utarłam na tarce o grubych oczkach.

Odlałam nadmiar soku.

Rzodkiewki pokroiłam w słupki.

Dodałam zmiażdżony czosnek oraz przyprawy.

Ogórki zalałam kefirem i wymieszałam.

A na talerzu dodałam jajka, dekorację ogórkowo-rzodkiewkową i posiekany szczypiorek.

* dlaczego na 1 porcję?

Bo ja tylko przygotowuję chłodniki ... ja ich nie jem...

Tak oto zdradzam jedną z moich kuchennych tajemnic, dotąd skrzętnie ukrywaną.

Nie lubię chłodników, ale uwielbia je mój M.

Pomidory codzienne

2011-06-15T15:53:00.000+02:00

Rano kupiłam pomidory w sklepiku w kamienicy naprzeciwko.

Tak, jak to robię już od maja, kiedy pojawiły się pierwsze pomidory od naszych polskich hodowców.

Te pierwsze kupiłam z obawą, że będą jeszcze trochę sztuczne, plastikowe w smaku.

Nic z tych rzeczy, były dojrzałe i soczyste.

Kupuję je więc cały czas, bez przerwy na panikę z powodu zabójczej bakterii.

I właśnie dzisiaj uświadomiłam sobie, że ja już od lat stosuję bezwiednie (niejako przy okazji) zwiększone środki ostrożności.

A polega to na tym, że po umyciu pomidora pod bieżącą wodą dodatkowo sparzam go wrzątkiem.

A następnie schładzam całkowicie w zimnej wodzie.

Po to, żeby szybko i wygodnie zdjąć z niego skórkę.

To cała tajemnica - nie lubię jeść pomidora ze skórką, mam jakieś sitko w zębach i zawsze taka skórka i tak mi pozostaje.

Dzisiaj zrobiłam bardzo prostą sałatkę z pomidora i cebuli z dodatkiem śmietany.

W moim domu rodzinnym zawsze na kolację każdy dostawał sałatkę pomidorową na osobnym talerzyku.

Nie było problemu, że ktoś dostanie więcej.

Czasami dokoła pomidora tworzył się wianuszek z plastrów zielonego ogórka.

Teraz po latach dowiaduję się, że to podobno bardzo niedobre połączenie.

Ale nigdy nie robiłyśmy z mamą takiej sałatki ze śmietaną.

Pewnego razu, będąc na kolacji u znajomych rodziców, zjadłam ją pierwszy raz.

Bardzo mi zasmakował ten sos, który powstaje z połączenia soku pomidorowego ze śmietaną.

Sałatka pomidorowa ze śmietaną

- pomidory

- cebula

- śmietana 12% (ja tylko z taką mogę zaryzykować)

- sól, pieprz ziołowy (uważam, że jest lepszy do pomidorów niż pieprz czarny)

Pomidory myję, sparzam wrzątkiem, zanurzam w zimnej wodzie, aż do momentu calkowitego schłodzenia.

Obieram ze skórki, kroję w plastry.

Doprawiam solą i pieprzem

Cebulę kroję w bardzo drobną kostkę, posypuję nią pomidory.

Robię kilka kleksów ze śmietany i gotowe.

Smacznego!

Okiem turystycznym

2011-06-14T23:30:00.032+02:00

Ledwie opuściłam sieć na kilka dni, a tu takie zmiany.

Wiadomość o nagłej, niezapowiedzianej likwidacji Durszlaka niemile mnie zaskoczyła - jak chyba wszystkich durszlakowców.

Byłam tam prawie od samego początku, kiedy liczba zarejestrowanych blogów była mniejsza niż 50.

W ostatnich dniach na liczniku pokazywało się ponad 800 blogów.

Gdyby admin choć trochę pomyślał o nas bardziej personalnie i uprzedził o swoich planach, można było coś zapisać (szczególnie w zakresie naszych akcji).

Mówi się trudno.. to kolejny przykład niestałości i nieprzewidywalności sieci.

Podobno coś się dzieje, ktoś buduje nową stronę durszlakową...

Ja na razie (po dłuższym namyśle) podążyłam śladem przyjaciół i znajomych do Miksera. którego znam od początku jego istnienia, ale jakoś mnie tam nie ciągnęło.
Strona wydawała mi się przeładowana i nieczytelna.

Zobaczę, może jednak się odnajdę w nowym miejscu... tym bardziej, że doczytałam się o stałych pracach nad stroną.

W czasie, kiedy mnie tu nie było, byłam na wymarzonym wyjeździe.

Od 6 lat z powodów rodzinnych nigdzie nie mogłam wyjechać.

Cały czas jednak myślałam o dniu, kiedy usiądę na plaży nad naszym polskim morzem i będę się gapić na fale.

Tak po prostu patrzeć na bezmiar morza...
Kocham nasze morze i tam odpoczywam najlepiej.

Tym razem nie bawiłam się w campingowe kuchmacenie, co zresztą zawsze bardzo lubiłam.

Jedliśmy z moim M. w różnych miejscach, już działających, chociaż to podobno jeszcze nie sezon.

Trochę głupio być pełnoprawnym turystą-wczasowiczem-letnikiem i mieć wrażenie, że przed sezonem to nikomu na takich nie zależy.

Za mało kasy się na nich zarobi.

Budki z jedzeniem, smażalnie, stragany z "pamiątkami", lodziarnie i wszelkie inne charakterystyczne miejsca dopiero się ustawiają, konstruują, malują, zapełniają towarem.

Oczywiście bankomaty też wyrastają jak grzyby po deszczu.

Na szczęście trochę barów już działa, więc można się pożywić.

Zaplanowałam żywienie się obiadowo wyłącznie rybami - taką miałam chęć, chociaż ze świadomością, że świeżej ryby tam nie uświadczysz (brak portu).
Ale w tym morskim otoczeniu i na świeżym powietrzu ryba smakuje inaczej niż w środku Polski.

Pojedliśmy więc sobie rybek pod różnymi postaciami.

Z zup wybieraliśmy najczęściej zupę rybną dostępną pod różnymi nazwami: piracka, bosmańska lub po prostu rybna.

Wszystkie te zupy w poszczególnych barach prawie się od siebie nie różniły - może w szczegółach składników i dodatków, a na pewno w gęstości oraz stopnia ostrości przypraw.
Włoszczyzna, pomidory, papryka , pstrąg.
Smakował mi taki zestaw, więc na pewno ją odtworzę w najbliższym czasie.

Najgorzej w tym towarzystwie wypadły surówki.
W większości barów (podkreślam: w większości, nie we wszystkich) były to chyba gotowce z plastikowych wiaderek, leżące smętnie w metalowych pojemnikach od rana do wieczora.

Wyglądały mało apetycznie - zmięte, ugniecione, wysuszone - a smak odpowiadał wyglądowi.
Kupiłam raz na próbę i to było dość ciężkie doświadczenie.
Nie mówiąc już o lekkich sensacjach żołądkowych, które nas dopadły.

Można nie wymagać zbyt wiele od oferty najprostszego barku przy plaży.
Ale co powiedzieć na półsurowe frytki, podane w lokalu przyhotelowym, aspirującym do wyższej kategorii?
Mój M. skwitował to krótko kultowym cytatem: "kasza przypalona w tej Victorii" .

I te wszechobecne mrożonki reanimowane w kuchenkach mikrofalowych i w oleju.
Frytki, ziemniaczane talarki, zapiekanki, placki itd

Mimo to jakoś przeżyliśmy, w sumie pojedliśmy smacznie i nie najgorzej, a że jedzenie tym razem nie było najważniejsze... to i rozczarowanie niezbyt duże...

Bardziej przygnębiająca była dla mnie globalizacja handlowo-gastronomiczna.
Już w czasie drogi widziałam w różnych miastach te same supermarkety i bary z fast foodami.
I na miejscu, w sklepach spożywczych, żywność od znanych i w moim mieście producentów.

Kiedyś, jadąc na wakacje, urlop odnajdywałam tam jakąś lokalną specyfikę - chociażby nabiał z miejscowej mleczarni, cukier z pobliskiej cukrowni, napoje z malutkiej rozlewni.
Tego już nie ma... i najlepiej wszystkim obciążyć unijne rozporządzenia.

Granatowy chłodnik

2011-05-30T19:36:00.004+02:00

Jak widać na zdjęciu poniżej nie chodzi o granatowy kolor chłodnika, ale o dodatek soczystych ziarenek owocu.

Ostatnie dni majowe są tak upalne, że już pora wyciągnąć chłodniki z zimowego snu.

Wcześniej jakoś nie myślałam, żeby szukać chłodnika w kuchni żydowskiej, a jednak...

Teraz przy okazji Festiwalu znalazłam ten przepis.

Chłodnik z granatem

Składniki:

- 1 litr jogurtu naturalnego

- 1 owoc granatu

- połowa długiego ogórka z miękką skórą

- 1 cebula

- 2 buraczki

- kilka rzodkiewek

- sok z połówki cytryny

- orzechy włoskie

- płatki migdałowe

- przyprawy: sól, goździk, ziele angielskie, liść laurowy

Obrać buraczki, pokroić w kostkę i ugotować w małej ilości wody z solą i przyprawami.

Odstawić do ostudzenia, odcedzić.

Trochę wywaru zachować do zrobienia lodzików.

Rzodkiewki pokroić w plastry, cebulkę drobno posiekać, granat obrać i oddzielić.

Ogórka dobrze umyć (jeśli ma miękką skórkę nie obierać), przekroić wzdłuż, wyciąć pestki i pokroić w kostkę.

Wszystkie składniki zalać jogurtem, dodać sok z cytryny do smaku i wymieszać.

Wymieszaj delikatnie, żeby były widoczne smugi jogurtu.

Przełożyć do miseczek - posypać prażonymi migdałami, orzechami i ziarnami granatu.

Włożyć buraczkowe kostki lodu.

Żydowskie Przy-Smaki cz.1

2011-05-27T23:58:00.015+02:00

XIII Festiwal Kultury Żydowskiej SIMCHA odbędzie się we Wrocławiu, w dniach 29.05 - 3.06.2011r.

Niestety, nie będę mogła uczestniczyć bezpośrednio w festiwalowych wydarzeniach, ze względu na odległość od mojego miejsca zamieszkania.

Mogę natomiast wziąć udział w akcji przygotowując w tym czasie potrawy kuchni żydowskiej.

Nie będę pisać o szczegółach religijnych, historycznych, czy obyczajowych, bo nie mam ku temu podstaw - moja wiedza jest zbyt mała.

Znam kuchnię żydowską tylko z opisów książkowych i z restauracji, o której już wspominałam w poście "Kuchnia nieznana i znajome smaki".

Nie jest tak, że wszystko zawsze mi smakuje.

Tak, jak w przypadku każdej innej kuchni, również tutaj zdarzyły mi się takie przypadki.

Ale na szczęście jak dotąd nieliczne, bo poza wszystkim bardzo nie lubię, gdy coś mi nie smakuje...

Po otrzymaniu zaproszenia do blogowego udziału w tym wydarzeniu, przejrzałam swoje wpisy dotyczące kuchni żydowskiej i sama byłam zaskoczona, że jest ich tak mało.

Zrobiłam więcej potraw niż opisałam i szukając przyczyny doszłam do wniosku, że niektóre z nich mogłabym zaliczyć do kategorii kuchni polsko-żydowskiej.

Spotkałam się z takim określeniem przy okazji podziału na główne kuchnie żydowskie.
Pewne potrawy znam od dawna, jadłam je jako dania kuchni polskiej i dopiero teraz dowiedziałam się, że są równocześnie zaliczane do kuchni żydowskiej.
Jest to chyba najlepszy przykład nieustannego przenikania się kultur pod tym względem.
To chociażby Śledź w śmietanie, Barszcz czerwony z fasolą, Ozorki wołowe w sosie chrzanowym, Surówka z kiszonego ogórka z cebulą, Warzywa zasmażane - to tylko kilka takich potraw, które sama robiłam kilkakrotnie.

Jednak najbardziej popularna u nas, a tak bardzo żydowska jest Chałka - sprzedawana w każdej łódzkiej piekarni.
Ja sama kupuję ją przynajmniej raz na tydzień, a jej smak znam od zawsze.

Będąc w restauracji zawsze biję się z myślami, co wybrać?
Coś nowego, czy coś znanego...

W czasie ostatniej wizyty jednaj zdecydowaliśmy się na nowe dla nas potrawy.
Mostek cielęcy faszerowany (z sosem śmietanowo-szpinakowo-pieczarkowym)
i Gęś pieczoną z sosem żydowskim - równie pysznym...

Bardzo trudno byłoby mi wyliczyć potrawy, charakterystyczne dla kuchni żydowskiej, które mi najbardziej smakują.

Na pewno w pierwszej kolejności ustawiłabym różne wersje śledzi solonych.

Następnie Pasztet z gęsi z żurawiną, Zupa grzybowa, Czulent i jeszcze dużo innych, bo jak pisałam wcześniej bardzo lubię te smaki...

A na jutro planuję na początek oczywiście śledzie.

Kompot z rabarbaru

2011-05-26T22:29:00.026+02:00

W książeczce "Napoje domowe" nie ma ani jednego przepisu ze słowem kompot.

Sama byłam zaskoczona, ale to chyba kolejny przykład tworzenia nowej przyszłości socjalistycznej, tym razem na niwie słownictwa.

Są za to przepisy na napoje (zgodnie z tytułem) i oczywiście jest "Napój z rabarbaru", czyli nasz kompocik.

Zrobiłam go mniej więcej według tego przepisu, bo zmieniłam oczywiście proporcje.

Składniki:

- 30 dkg łodyg rabarbaru (nie wiem, ile dałam, bo nie chciało mi się ważyć)

- 1 łyżeczka mielonego cynamonu 9według mnie za dużo)

- cukier ok. pół szklanki ( mniej lub więcej, w zależności, czy chcemy kompot słodki, czy mocno kwaśny)

- 3 szklanki wody (dałam więcej)

- skórka cytrynowa

- 1 łyżka nektaru z czarnej porzeczki (ja nie dałam)

Rabarbar umyć i pokroić - tutaj są dwie szkoły: obierania lub nie obierania.

Ja spróbowałam obierania, okazało się, że to idzie błyskawicznie.

Zagotować wodę z cukrem, skórką cytrynową i cynamonem.

Do wrzątku wrzucić przygotowany rabarbar , zagotować (gotowałam kilka minut), odstawić, przykryć, a następnie przetrzeć przez gęste sito i oziębić.

Połączyć z nektarem z czarnych porzeczek (tego punktu nie zrealizowałam).

Dodać lodu konsumpcyjnego i podawać w szklaneczkach.

Rozbawił mnie bardzo ten lód konsumpcyjny.

Chociaż to najprostszy sposób wykorzystania rabarbaru , dodaję ten przepis do akcji "Ra-bar-bar!"

Rekin w kuchni

2011-05-21T21:48:00.004+02:00

A właściwie to jego część, czyli stek z rekina.

Leżały sobie te części w zamrażarce od czasu, kiedy mój M. miał krótką dukanową przygodę i czekały na coś.

Przyznaję, że tym razem wyobraźnia mnie zawiodła i zupełnie nie chciało mi się wymyślać sposobów przyrządzania rekina.

Szczególnie, że nigdy wcześniej tego nie robiłam, więc doświadczenia zero.

Pogrzebałam w durszlakowych przepisach i poszłam na łatwiznę - wybrałam najprostszą wersję znalezioną na blogu Ivon

Nic nie kombinowałam z przepisem ( podaję za Ivon):

Składniki:

- 4 steki z rekina /rozmrożone/
- 4 duże cebule
- 1 łyżka octu balsamicznego
- 1 łyżka soku z cytryny
- sól, pieprz czarny mielony, papryka mielona, chilli

Cebulę cienko pokroić i skropić octem balsamicznym.
Na cebuli ułożyć steki (oprószone przyprawami i polane sokiem z cytryn)
Piec 30 minut w piekarniku w temperaturze 180 stopni.

Nie wiem, jak smakuje...
To jedna z tych potraw, dla których mogłabym stworzyć osobną kategorię: "Robię, ale nigdy nie jem".
Macie takie sytuacje?
Ja mam kilka takich przypadków, kiedy nie spróbuję nawet tego, co przygotowałam dla mojego M.
Czasami mam takie blokady - w przypadku tego rekina to niechęć przed kompletnie nieznanym smakiem.
A on spokojnie wszystko pożera... tzn. mój M.... nie rekin.

Paścinka czyli pasta najprostsza

2011-05-19T22:57:00.003+02:00

Nie byłabym w stanie podać nawet przybliżonej liczby zrobionych past jajecznych.

Ale mogę chyba spokojnie zaryzykować, że w ciagu moich lat kucharskich w kuchni to dziesiątki przechodzące w setki.

Zawsze jest to stała baza: jajka ugotowane na twardo, biały ser i majonez.

A do tego różne skromne dodatki w zależności od stanu posiadania.

Ta ostatnia wersja to też prościutka, ekspresowa pasta - taka sobie paścinka.

Nowość tej wersji polega na dodaniu czerwonej cebuli

Wcześniej nie dodawałam cebuli w ogóle, ale czerwona odmiana jest na tyle łagodna, że nie zagłusza smaku całości.

A więc jeszcze raz składniki, chociaż każdy sobie najlepiej sam reguluje proporcje:

- 1 jajko ugotowane na twardo

- trochę białego sera (chudego)

- połówka czerwonej cebuli

- 1 łyżka majonezu

- sól, pieprz ziołowy

- szczypiorek do posypania

Wcześniej moje pasty przypominały bardziej sałatki, bo nie chciało mi się ręcznie ucierać składników na gładką masę. Czasami używałam do tego celu mojego kręciołka z korbką.

Ostatnio jednak nabyłam miksującą nogę, czyli blender, więc mogę uzyskać masę o konsystencji pasty.

A pasta pysznie smakowała z chlebem domowego wypieku, z dodatkiem kiszonego ogórka na przegryzkę.

Zapomniane smaki...

2011-05-15T17:04:00.014+02:00

Odnajdujemy je czasami na kartach starych książek kucharskich, w towarzystwie starych sposobów kucharskich i archaicznych kuchennych sprzętów... trafiamy na ich ślad w utworach literackich...

Ja niezmiennie, co jakiś czas, powracam do mojej ulubionej babcinej książki kucharskiej M.Ochorowicz.Monatowej "Uniwersalna książka kucharska".

Zaglądam do niej najczęściej dla samej przyjemności zanurzenia się w tamten miniony świat z jego specyficznym językiem, ale też korzystam z niektórych przepisów.

Przy okazji akcji herbacianej zajrzałam do rozdziału "Różne napoje zimne i gorące".

Jako pierwszy jest tam wpis pod tytułem "Herbata".

"Najlepsza herbata jest chińska, a obok niej angielska. Poza doborowym gatunkiem herbaty, na smak jej przedewszystkiem wpływa dobroć wody i umiejętne przyrządzenie.

Wodę na herbatę należy zagotować albo w samowarze, albo w specjalnym kociołku tylko do gotowania wody używanym. Po zagotowaniu wyparzyć porcelanowy biały czajnik, zasypać po pół łyżeczki w stosunku na jedną osobę herbaty i zalawszy małą ilością wody, postawić na parę minut na samowarze lub też na otworze czajnika, aby naciągnęła. Potem nalać kilka łyżeczek tej esencji do filiżanki lub szklanki i dopełnić gorącą wodą.

Do herbaty podaje się cukier, surową słodką śmietankę lub cytrynę i arak".

Wpis ilustrowany jest rysunkiem takie przydatnego urządzenia - przydałoby się i dzisiaj, bo bardzo często nowe modele czajniczków mają głupio wyprofilowane dziubki i herbata leje się z nich na wszystkie strony.

Arak (napój alkoholowy o smaku anyżowym) - czyż to nie jest właśnie jeden z tych zapomnianych w Polsce, a dawnej popularnych smaków?

Dostępny oczywiście nie dla wszystkich:

"Nazajutrz (...) gruchnęła po wsi wieść, zgoła niepodobna do wiary, że wójta aresztowali za brak pieniędzy w kasie gminnej. (...)

- A mnie żal wójtowej! Biedna kobieta, panią se była i nos zadzierała, a teraz co! Chałupę wezmą, grunt przedadzą i na komorne pójść pójdzie chudzina, na wyrobek. I żeby se chociaż użyła!

- A mało to jeszcze wysmakowała dobrego! - wrzasnęła Kozłowa wtórując gorąco, jeno na drugi sposób - używały se ścierwy kieby jakie dziedzice. Co dnia jadły mięso! Wójtowa pół garczka cukru kładła se do kawy, a czysty harak pili szklankami! Widziałam, jak zwoził z miasta całe półkoszki przeróżnych przysmaków. A z czegóż to im brzuchy spęczniały, przecież nie z postu!(...)

W.Reymont "Chłopi" t.IV "Lato"

Nazwa "arak" wzbudziła co najmniej konsternację wśród obsługi stoisk monopolowych.

A mówiąc wprost -w odpowiedzi na moje pytanie: "czy jest w sprzedaży arak?" (po wcześniejszych bezowocnych poszukiwaniach na sklepowych półkach), osoby sprzedające miały dziwne miny, chyba pierwszy raz w życiu słyszały tę nazwę.

"Z braku laku" można arak zastąpić greckim ouzo ... akurat posiadam oryginalna grecką buteleczkę, którą dostałam od mojej przyjaciółki.

A do czego teraz poszukiwałam araku w sklepie?

Otóż w rozdziale o herbacie, we wspomnianej książce Monatowej, następny jest przepis na "Czaj".

Wszyscy z mojego pokolenia, którzy przymusowo mieli szkolny kontakt z językiem rosyjskim (niezależnie od poziomu uzyskanej sprawności) raczej rozumieją słowo "czaj" jako herbata ogólnie, a nie jako specjalny napar herbaciany z dodatkami.

A przepis mówi tak:

"Czaj - Jestto lekka herbata z arakiem z dodaniem do każdej szklanki plasterka ukrojonej surowej pomarańczy".

Jak to często bywa u Monatowej mamy tu ogólny rzut, bez precyzyjnych szczegółów.
Esencję zrobiłam z czarnej angielskiej herbaty i na próbę dodałam połowę małego kieliszka ouzo (bo araku nie kupiłam).
Na mój smak to ilość całkowicie wystarczająca na filiżankę bardzo rozgrzewającej herbaty (jak zawsze z dodatkiem alkoholu).

Przepis dodaję do akcji: Lubię herbatę! i Literatura na talerzu.

Lubię herbatę!

2011-05-14T22:36:00.020+02:00

To kulinarna akcja, w której niestety nie mogłam być bardziej aktywna.

Na pytanie: "czy lubię herbatę" mogę wykrzyknąć "Uwielbiam!".

Jakoś do tej pory nic na tym blogu o herbacie nie wspomniałam.

A przecież piję dziennie minimum kilka szklanek - tak właśnie... szklanek.

Rzadziej w filiżance, natomiast nie uznaję herbaty w kubku (co teraz jest tak bardzo rozpowszechnione).

Moi dziadkowie używali na co dzień pięknych, przedwojennych koszyków do szklanek - takich trochę w stylu carskiej Rosji.

W moim domu rodzinnym są również podobne koszyki, chociaż już o wiele skromniejsze.

Mam też kilka w swoim gospodarstwie.

Jednak dzisiejszy wpis nie dotyczy herbaty do picia, ale trochę przewrotnie, herbaty jako przyprawy.

W tej chińskiej wersji jajek...

Jajka barwione w liściach herbaty - Cha Ye Dan (z Szanghaju)

Te jajka są przystawką. Można je podać na jednym półmisku razem z innymi zimnymi przekąskami.

Składniki:

- 6 jajek

- 1 łyżka soli

- 8 kawałków anyżu gwiazdkowatego

- 6 łyżek sosu sojowego

- 2 łyżeczki czarnej herbaty

- dodatkowo: zielony sos chili z limonką i kolendrą

Jajka gotować ok. 10 minut, po ugotowaniu odlać wodę i zahartować w zimnej wodzie.

Następnie ostrożnie poobijać jajka łyżeczką, tak aby na skorupce utworzyła się siatka.

Ponownie włożyć jajka do garnka, zalać wodą i dodać sól, anyż, sos sojowy i liście herbaty.

Wszystko zagotować na dużym ogniu, potem garnek przykryć i dalej gotować na małym ogniu 1,5 do 2 godzin.

W miarę potrzeb dolewać wodę, aby jajka były dokładnie zakryte.

Po ugotowaniu pozostawić jajka w wywarze co najmniej 8 godzin ( w temperaturze pokojowej).

Nam bardzo smakowały tak przyrządzone jajka - smak wywaru przeniknął je całkowicie.
Są to nie tylko jajka barwione, ale przede wszystkim okraszone taką prostą kompozycją smakową...

Spróbowałam też jajeczko z małym dodatkiem sosu chili z kolendrą i limonką (ale nie za dużo, tak minimalnie jako uzupełnienie smaku).

Źródło przepisu: "Kuchnia chińska" R.Buttner, Qiu Chengzhong 1995 r.

Przepis dodaję do akcji:
"Z Widelcem przez Azję" i "Lubię herbatę!".

Pierwszy krok w stronę kuchennej japońszczyzny

2011-05-06T18:11:00.010+02:00

Miałam w lodówce kupioną wcześniej fladrę i brak pomysłu na... cokolwiek.

A za to miałam wielką niechęć do wszelkich skomplikowanych czynności kulinarnych.

To jasne, że pierwsze kroki skierowałam do komputera (chociaż mam tyle książek kucharskich) i zaczęłam szukać jak najprostszego przepisu na ową fląderkę.

W efekcie zajrzałam do bloga "Japońska kuchnia Karoliny", w ślad za wyguglanym przepisem.

Przyznaję, że dotychczas nigdy nie zrobiłam nic z kuchni japońskiej, która kojarzyła się jednak głównie z surową rybą i owocami morza.

A tego nie mam ochoty próbować.

I chociaż jednym z moich nierealnych marzeń była od dawna podróż do Japonii, to o japońskim jedzeniu czytałam bardzo mało.

To, co pisze Karolina zachęciło mnie i mam zamiar wypróbować więcej przepisów z tego bloga.

Podobnie jak z każdą inną publikacją książkową, czy internetową, muszę uwierzyć na słowo.

Zamiast uwag końcowych o smaku tak przygotowanej ryby, napiszę od razu, że ryba smakowała mi wyjątkowo!!!

To jedno z tych dań, które na talerzu prezentuje się skromnie.

Flądra gotowana w sosie sojowym

Składniki:

- 2 filety z flądry

- 100 ml wody

- 50 ml sosu sojowego

- 50 ml sake

- 50 ml mirin

- 1 łyżka cukru

Wodę, sos sojowy, sake, mirin i cukier wymieszać.

Wylać na patelnię i zagotować.

Włożyć filety z flądry i gotować na średnim ogniu ok. 10 minut.

A do ryby - Ryż gotowany na sypko

również według przepisu Karoliny

Na dużym ogniu należy doprowadzić wodę z umytym wcześniej ryżem do wrzenia (proporcje wody i ryżu - 1:1,5).

Następnie zmniejszyć ogień i gotować 4 minuty, po czym na małym ogniu potrzymać jeszcze przez jakieś 15 minut.

Dodatkowo po ugotowaniu warto zostawić ryż pod przykryciem na ok. 15 minut.

Przepis dodaję akcji "Z Widelcem po Azji"

Wreszcie mam!

2011-05-05T18:44:00.001+02:00

Po bardzo długich (kilkuletnich) podchodach nabyłam niedawno maszynę do pieczenia chleba.

Chciałam ją mieć głównie dlatego, żeby za mnie wyrabiała ciasto.

A pieczenie w maszynie to już sprawa drugorzędna, mam ambicje jednak piec chleb częściej w piekarniku.

Moja przygoda chlebowa rozpoczęła się w 2009 r (akurat też w maju) pełnym sukcesem od hodowli zakwasu i upieczenia pierwszego chleba.

To była naprawdę sama przyjemność, w dodatku tak na starcie wszystko udało się tak jak trzeba.

Miałam wiele planów chlebowych, ale musiałam je odłożyć.

W tym czasie zaniedbany zakwas zbuntował się nieodwołalnie.

Teraz wróciłam do chlebowych zamierzeń i zaczęłam wertować internet pod kątem wypowiedzi innych "jaką maszynę kupić?".

Najwięcej materiału znalazłam na forum Cin.cin, przeczytałam co tam znalazłam w kilku tematach i w pewnym momencie zaczynałam odczuwać kołowaciznę od nadmiaru informacji i dobrych rad.

Poprzestałam więc na tych uwagach: "wybierz maszynę, która Ci się najbardziej spodoba", "droga wcale nie oznacza najlepsza", ",a, kilkadziesiąt programów w swojej maszynie, a używam kilka".

Kupiłam maszynę, która mi się najbardziej spodobała - a okazała się najtańsza (naprawdę, nie kierowałam się ceną).

Zaczęliśmy z moim M. testowanie maszyny od przepisów w załączonej książeczce.

Sprawdziliśmy po kolei wszystkie (oprócz bezglutenowego) i wszystkie udały się doskonale.

Nie sprawdziła się przestroga, że trzeba się przygotować na nieudane pierwsze wypieki.

Z literaturą na talerzu - nie mylić z czytaniem przy jedzeniu

2011-05-05T07:16:00.041+02:00

"- Jutro możecie sobie odpocząć - zawiadomiła łaskawie rodziców pierwszego poświątecznego wieczoru. - My zrobimy obiad. Będą potrawy specjalnie dla ojca. I później też możemy robić obiady, nie mówię, że codziennie, ale od czasu do czasu. No, może nawet często.

- A co to za potrawy specjalnie dla mnie?- zaciekawił się pan Roman.

- Zobaczysz - odparła jego córka tajemniczo.

- Niespodzianka.

(...) Pawełek wpadł do kuchni zdyszany (...)

... rób sobie co chcesz, ale musisz rozklepać to mięso na takie strasznie wielkie klabzdrony. Już się wreszcie zdecydowałam, co zrobimy.

- No?

- Postanowiłam, że niech ma już wszystko. Tej chińskiej mieszaniny napchamy do środka, zawiniemy w wieprzowinę panierowaną, a na wierzch damy placki kartoflane(...)

Pan Roman po spożyciu talerza zupy nadal był głodny. Pani Krystyna siedziała przy stole trochę zaciekawiona, trochę zrezygnowana, ale poza tym dość spokojna. Uprzedzono ją z góry, e ma się nie wtrącać. Orientowała się, że potrawa ma być po chińsku z drobnymi modyfikacjami, dzieci jednakże przysięgły obyć się bez robaków, nie miała zatem większych obaw.

Na ogromnym, największym w domu, rzetelnie podgrzanym półmisku Pawełek w grubych, kuchennych rękawicach wniósł podstawowe danie. Pan Roman patrzył z zaciekawieniem. Wyglądało to jak olbrzymie pierogi w cieście na placki kartoflane, czy może tak, jakby plackami kartoflanymi potężnych rozmiarów owinięto jakąś zawartość. Czegoś podobnego nigdy w życiu nie widział i zainteresowało go to ogromnie. Pozwolił sobie położyć na talerz jeden taki zawijas, popatrzył na żonę i podjął męską decyzję. W zamiarze odkrojenia kawałka wbił w to widelec, pocisnął nożem i strumień gorącego tłuszczu trafił go prosto w oko.

- Jezus Mario! - krzyknął. - Co to jest?!

- Przypuszczam, że wszelki wypadek - odparła spokojnie pani Krystyna, wycierając sobie tłuszcz z włosów, bo również przystąpiła do jedzenia, tak samo jak jej mąż. (...)

- Rozumiem. Na wszelki wypadek należy włożyć okulary ochronne.

(...) Pan Roman, wciąż głodny i zainteresowany, delikatnie odkroił kawałek placka, ujrzał, że wyłazi z niego jakaś zawartość, zgarnął na widelec wszystko razem i włożył do ust. Spróbował delikatnie. Na moment zamarł, a potem z zapałem zaczął jeść. Na jego twarzy ukazał się zachwyt.

- Ależ to jest znakomite!"

Joanna Chmielewska "Wszelki wypadek"

Wczoraj Muscat przypomniała o swojej akcji "Literatura na talerzu".

I dzięki temu skierowała również moje myśli na ten aspekt czytanej przez nas literatury.

Od razu wskoczyło mi do głowy kilkanaście pomysłów, inspirowanych książkami, do których często wracam

Mam szczerą chęć dorzucić się do akcji kilkoma wpisami, zobaczymy co mi się uda w praktyce.

Już się przekonałam, że życie robi mi "wbrew" przy takich okazjach.

Tego posta nie dołączę do akcji, ponieważ dotyczy on archiwalnego wpisu z ubiegłego roku.

Był to "Wszelki wypadek w moim wydaniu".

Jednak tamten post był tak silnie inspirowany książką, a właściwie samą ideą potrawy typu "wszelki wypadek", że nie mogłam sobie odmówić przyjemności wyciągnięcia go z czeluści blogowych.

Bardzo lubię twórczość Joanny Chmielewskiej, doceniając jej wiele zalet, ale widząc również drobne potknięcia.

I choć sama autorka podkreśla, że gotowanie to nie jest jej najmocniejsza strona, przyznacie chyba, że wynalazek "wszelkiego wypadku" jest świetny.

A to produkt końcowy moich kuchennych rozterek "co zrobić na obiad?"